იდენტობა vs მ.მ.კ

დღეს ვიღვიძებ და გვერდით ოთახიდან კურიერის ჟურნალისტის როგორც ყოველთვის დაბნეული ხმა მეუბნება რომ დღეს ამა და ამ ადგილას და დროს მოხდა დაპირისპირება ლ.გ.ბ.ტ-ს და მ.მ.კ-ს წევრებს შორის. ხალხის ყვირილმა და ჩხუბის ალიაქოთმა დამაინტერესა და გავედი. ვხედავ სურათს – ახალგაზრდა ბავშვები დგანან ხელებ გაშლილები და ერთ მუშტად შეკრულ მღვდლებს, რომლებიც მათ გზას უკეტავდნენ და არ აძლევდნენ გასვლის საშუალებას ხმა მაღალი ტონით ეწინააღმდეგებოდნენ. იყო ხელჩართული ბროძლის კადრებიც..

იქვე იმყოფებოდნენ პატრულის თანამშრომლები და გაურკვეველი მიზეზების გამო აკავებდნენ მათ ვინც მ.მ.კ-ს თქმით პრობაგანდას უწევდნენ არატრადიციულ ორიენტაციას და ზოგადად ლ.გ.ბ.ტ საზოგადოებას.

რით ვეღარ გაიგეთ რომ ეს ტურისტების ნაკადის გაზრდა, ინფრასტრუქტურის გაუმჯობესება და ე.წ აღმშენებლობა ქვეყანაში ვერ იმოქმედებს “ქართულ მენტალიტეტზე” და ყოველთვის იარსებებს უმცირესობა საქართველოში. არ არსებობს რომ თბილისის ქუჩებში ლგბტ აღლუმი ჩატარდეს, ან ჩატარდეს ისე რომ სულ მცირე შეტაკება და როგორც დღევანდელი ისეთივე სცენები არ დაიდგას. ვერ ვხვდები, ნუთუ გგონიათ რომ უკვე მოვიდა დრო ქართველი ერი შეეგუოს და მიიღოს ლგბტ საზოგადოებას?? ჯერ ადრეა ამისათვის, თან ძალიან ადრე.

მ.მ.კ კი მგონია რომ დღეს უბრალოდ ძალიან, ძალიან უსამართლო იყო. შეიძლება რაიმეს აკრიტიკებდე და შენთვის მიუღებელი იყოს მაგრამ ეს გზების გადაკეტვა და ახალგზარდებში (გამვლელებში) აგრესიის ჩამოყალიბება და ცემა-ტყეპვის გამართვა რაღა უბედურებაა. ისინი რომ არ გამოჩენილიყვნენ ალბათ მშვიდობიანი მსვლელობა გაიმართებოდა (ნუ არც ამ მსვლელობის მომხრე ვარ მაინცდამაინც).

ოპტიმიზმი + ნებისყოფა

გყვარებიათ ადამიანი რომელიც ყურადღებას არცკი გაქცევთ?? გყვარებიათ მაშინ როცა მან არცკი იცის შენი არსებობა?? საერთოდ, ცალმხრივი სიყვარულით გყვარებია?? გყვარებია პლატონურად, არარეალურად. ისე რომ თქვენი თავების გაგკვირვებიათ. თუ კი მაშინ ალბათ ძალიან იტანჯებოდით, რა თქმა უნდა ფიქრობდით რომ უსამართლოა ეს ცხოვრება, რომ უბედური ხარ, რომ არ გაგიმართლა და ა.შ.

ან პირიქით (რაც უიშვიათესი გამონაკლისია) თავს მშვენივრად გრძნობდით და მისი ელემენტარული, ყველაზე უმნიშვნელო ყურადღებაც კი გაბედნიერებდათ და ცამდე გაფრენდათ. ორივე შემთხვევაში გამოსავალს ერთს ვხედავ, რა თქმა უნდა არ ღირს თავის ტანჯვა მაგრამ სულ ცოტა თვითდაჯერებულობა და მოთმინებაა საჭირო. (+ ოდნავი, თითქმის შეუმჩნეველი, არამომაბეზრებელი აქტიურობა)

ამ დროს წარმოუდგენელია მაგრამ იმედების გადაწურვა და ფარ-ხმლის დაყრა არ იჩქაროთ, რაც არ უნდა პესიმისტები იყოთ საკუთარ თავს ერთი შანსი მაინც უნდა მისცეთ. რაც არ უნდა დაუჯერებელი იყოს მე ეს კარგად ვიცი რასაც ნიშნავს. როცა ფიქრობ რომ ყველაფერი ისე არ ხდება როგორც ჩვენ გვინდა ზუსტად მაშინ უნდა საკუთარ თავს შევახსენოთ ერთი იდეალური სიტყვები – არასოდეს თქვა არასოდეს!!

პატარა წერილის მაგვარი

წერილების წერა არ მიყვარს, ალბათ იმიტომ რომ არ მეხერხება. მგონი არც ახლა ვწერ რაიმე შექსპირისეული ფრაზებით თუ მხატვრული გაფორმებებით რადგან წერილებს რომლებიც თეთრ კონვერტებში ფუთავენ და დიიდ გრძნობებს ატანენ ყოველთვის სასიყვარულო შინაარსის მატარებელი მგონია მაგრამ ამჯერად წერილი უკვე უბრალოდ სასიამოვნო სამახსოვროდ ვწერ. როგორც თითქმის ყოველთვის მინდა თუ არა ადრესატმა ნახოს პოსტი – არ ვიცი.

სიყვარულის რა მოგახსენო და მართლა კარგი მეგობარი იყავი, სიყვარულს თუ დავარქმევთ მხოლოდ და მხოლოდ ერთმანეთის ურთიერთგაგებას და სხვა არაფერს მაშინ იდეალური წყვილი ვყოფილვართ მაგრამ ეს ასე არ იყო. ჩვენ არ გვყვარებია ერთმანეთი და ეს ბოლოსდაბოლოს ვაღიარეთ.

ალბათ გაგიხარდება თუ გეტყვი რომ დღეს ყველაზე ბედნიერი ადამიანი ვარ მსოფლიოში და არ გეწყინება ის რომ შენ ვერ მაგრამ სამაგიეროდ სხვამ, მან, მან მაგრძნობინა და შემაყვარა სიყვარული. იცი, მე საერთოდ თუ ადამიანი შემიყვარდა ის არასოდეს აღარ შემძულდება, რაც არ უნდა გაგიკვირდეს მადლობელიც კი ვარ რომ ეს ასე მოხდა, მადლობელი ვარ იმის რომ მომეცი შანსი თავიდან დამეწყო ყველაფერი, არა შენ არ მაკავებდი, ახლა რომ ვფიქრობ მგონი პირიქით იყო კიდეც მაგრამ მაშინ ვერ ვხვდებოდი.

თავხედობის უცხო მაგალითი ანუ lazy boy

ორ კვირაზე მეტია არაფერი დამიწერია და თითქოს გადავეჩვიე, ოდნავ მიჭირს კიდეც მაგრამ ისეთი ამინდები წავიდა, ისე დათბა რომ წერის ხასიათზეც მოვედი.

მხოლოდ განწყობა ვერაფერს ცვლის. კმაყოფილი იდიოტის იერით ცხოვრება რა ლამაზი ჩანს არაა?? რომ გადადგები აივანზე გაბღენძილი, ახალ გაღვიძებული და ცალი თვალით რომ მზეს შეჰყურებ, თან რომ სიგარეტს ღრმად ეწევი და ცალი ხელით მობილურს აწვალებ – იფიქრებ ამ დროს რა მშვენიერია ცხოვრება-ო მაგრამ ადრე თუ გვიან მოგიწევს “სახლში შესვლა”

ჩემი ღრუბლებიდან დაცემა კი ზუსტად ჩემს ოთახში შემოსვლისას ხდება. როცა არეულობაში, სიჩუმეში, მზესთან შედარებით სიბნელეში ფიქრობ რითი დაიწყო, რა გააკეთო. ფიქრისას კი ვხვდები რომ – გასაკეთებელი (არა, პოლიტიკა არ მესმის) არაფერია გარდა უამრავი ფინჯანი ყავის სმა, კომპიუტერის ჩხაკუნი და საფერფლეების ნამწვავებით ტენვა. რა ამაზრზენი წარმოსადგენია ხო როცა 18 წლის ახალგზარდა ბიჭს ეზარება ყვე ლა ფე რი.

შენ და … (3)

სიყვარული ხომ დიდი ნიჭია, ნიჭიერები ვართ ადამიანებიც, რაღა გასაკვირია და მეც ნიჭიერი ვარ. ხო მაგრამ აქამდე ასეთი გენიოსი და ოსტატი არასდროს ვყოფილვარ როგორ ახლა. ამაში კი პირდაპირი მნიშვნელობით წვლილი იმ ადამიანს მიუძღვის ვისთვისაც ვარსებობ ის ერთადერთი ადამიანია ვისთან ერთადაც მინდა “დაბერება”.

ერთადერთია ვისაც მგონი “ყველაფერს” ვაპატიებ. მგონი მას ვერასოდეს ვეჩხუბები, როცა რაღაცაზე ვღიზიანდები და სხვასთან ალბათ ძალიან ცუდ რამეებს ჩავიდენდი, მასთან იმდენად გაწონასწორებული და მშვიდი ვარ რომ ყველაზე მაქსიმუმ ჩემი ყველაზე დაბალი ხმის ტემბრით ვუსაყვედურო, ისიც ისე რომ ამით დისკომფორტი არ შევუქმნა. არ ვიცი რატომ მაგრამ ბოლომდე ვენდობი, მჯერა მისი. განსხვავებულია, არამარტო წინამორბედებისგან, ზოგადად, ყველასგან, მილიონში გამოვარჩევ და იცით რატომ?? ძალიან მიყვარს, ისე რომ აზრზეც არ ვიყავი.

ნაცნობი გადაცემის უცნობი ცრემლები

ოჯახში ყველაზე ასაკოვანი ბებიაჩემია, 78 წლისაა და ძალიან ბუნდოვნად თუ მახსოვს ოდესმე მის თვალებზე ცრემლები, არა უგულო ნამდვილად არ არის თუმცა ძლიერი და ამაყია. ამ რამოდენიმე დღის წინ კი ვხედავ როგორ ზის ტელევიზორთან და როგორი მოთქმით ტირის, დავინტერესდი და აღმოჩნდა რომ გადაცემა “პროფილის” მთავარ იარაღს მისთვისაც ემოქმედა და მძიმე ისტორიებს მისთვისაც აეჩუყებინა გული. გადაცემის თემა დაკარგულები იყვნენ, ზოგი დას, ზოგი ძმას, დედას, მამას და შვილს ეძებდნენ და სიმართლე გითხრათ მოყოლილ ისტორიებმა იმდენად იმოქმედა ჩემზე რომ ზოგიერთი სტუმარი მაღიზიანებდა კიდეც, თან საკმაოდ. მე მაინც მივუჯექი გვერდით ბებიაჩემს და ვუყურებდი ქალს რომელიც ტიროდა, რომელიც ექიმებისგან მოტყუებული იყო და რომ მისი ჩვილი ბავშვის ასავალ-დასავალი თავის დროზე ვერ მოიძია, ახლა კი არის იმედად რომ იქნებ ვინმე დაეხმაროს მას.

ერთი შეხედვით გულის ამაჩუყებელი და სევდიანი ისტორიაა მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს რა პერიოდი იყო მაშინ, ოთხმოცდაათიანი წლები თუ მხედრიონელების ეპოქა, შვილი დაკარგე ადამიანო, დღეების ჩვილი და მხოლოდ ექიმების სიტყვას ენდობი რომ ის გარდაიცვალა. ალბათ ძნელია შორიდან განსაჯო, არა მე ამას არ ვცდილობ და არც მაქვს უფლება მაგრამ მათი მოყოლილიდან არარეალურად გულგრილობა მომეჩვენა იმ პერიოდის მოვლენებისადმი როცა მათი დრაგიკული ცხოვრება დაიწყო. კიდევ ერთი სტუმარი რომელიც თავისივე გაშვილებულ შვილს ეძებდა, ჩვილს რომელიც ახლა წამოზრდილი და უკვე ჭკუა დამჯდარი, ზრდასრული ადამიანი იქნება და რატომ?? იმიტომ რომ მას არავინ დარჩა იგვლივ თურმე, ყველა დაეხოცა და ერთადერთ იმედს ეძებს, მისი თქმით მისი მხოლოდ დანახვა უნდა, შორიდან ყურება მაგრამ იმ ბავშვზე რომელიც ახლა უკვე საკმაოდ დიდი იქნება არ ფიქრობს შესაძლოა რამხელა დარტყმა მიაყენოს.

მადლობა

ან ჩემს გარშემო ყველა ზე-ჭკვიანდება ან მე ვიცვლები საგრძნობლად – აქედან ერთი ისეთივე აბსტრაქტული თეორიის ნიმუშია როგორც ადამიანებმა ვიცით რომ სიცოცხლე მხოლოდ დედამიწაზეა თუმცა ეჭვები ყოველთვის გვრღვნის იმის შესახებ რომ შესაძლოა ვცდებოდეთ. რომ მკითხო რატომ ვფიქრობ ასე კონკრეტულს ვერაფერს დავასაბუთებ მაგრამ ყოველ შემთხვევაში რაღაც რომ იცვლება ცხადი ფაქტია, ჩემში თუ სხვებში ეს უკვე აღარ ვიცი.  იცვლება დამოკიდებულება, შეხედულება, ლოგიკა და აზროვნება მაგრამ როდის ხდება ეს ან როგორ ვერ ვხვდები.

ან მე ჩამოვრჩები ზოგჯერ მსოფლიო აზროვნების განვითარებას ან გონიათ რომ მე ვარ ის სუსტი წერტილი რომელთანაც შესაძლებელია ენის ქექვა და ლაპარაკი დამრიგებლური ტონით იმ თემებზე რომლებზეც მე ჩემეული შეხედულება უკვე მაქვს და არ მაქვს სურვილი მხოლოდ იმიტომ გავითვალისწინო ესა თუ ის თეორია სხვა და სხვა თემებზე რომ ვიღაცის რატომღაც ბოღმით აღსავსე თვალებში კიდევ უფრო დიიდი შური არ დავთესო.

ზოგჯერ გული მწყდება იმაზე რომ ყველაზე ახლო მეგობრის აღარ მესმის, როცა ადრე მასთან ყველაზე კომფორტულად ვგრძნობდი თავს და მასთან მეჩქარებოდა დღე და ღამე – ახლა შეიძლება მხოლოდ უხასიათობა დამაჩემოს. ეს იცით თითქოს რას გავს?? ფილმში რომ ერთ-ერთი პერსონაჟი რაღაცას დააშავებს და შემდეგ ორნი რომ ეჯიბრებიან ერთმანეთს “-ჩემი ბრალია, მაპატიე, -შენ რა შუაში ხარ, ჩემი ბრალია, -არა, ვიცი, ჩემი ბრალია-ო და ა.შ  იქამდე სანამ რომელიმე არ დაიღლება” და რომ საბოლოო ჯამში არცერთმა არ იციან ნამდვილად დააშავეს თუ არა რამე (ვერ ვიტან ასეთ მომენტებს).

ფილმს შევეხე და ჩემს კიდევ ერთ “მორიგ” პარადოქსულ ხასიათს და ჩანაფიქრს გავამხელ რომლის არსებობაც ოდნავ მაბნევს. ვინც ბლოგს კითხულობს ან სულაც მიცნობს ეცოდინება რომ თეატრი/კინო მიყვარს და მსახიობი მინდა ვიყო (ან შეიძლება პატარა დოზით უკვე ვარ კიდეც მაგრამ შემდგარი მსახიობი მინდა რომ ვიყო) მაგრამ პოპულარობა არ მინდა. რა საშინლად ურთიერთ გამომრიცხავი სურვილებია ხო?? ამიტომ, ან ერთი უნდა დავთმო ან/და მეორეს (ჩემს ნებას და უკვე მგონი პრინციპს) ვუღალატო.

აი უკვე 3 მაგალითიც დაიწერა და გამომდინარე აქედან პირველს თუ არ ჩავთვლით დანარჩენი ორი მაინც ჩემი ბრალი ყოფილა. ხო, ალბათ მე ვიცვლები, რასაც ადრე არ ვეთანხმებოდი დღეს თურმე მისაღებია და პირიქით. რა დამღლელია ზოგჯერ ფიქრიც მაგრამ წერაა ერთადერთი გასაღები რითიც პირამიდების აგების პრინციპს თუ ვერ მოერგო სამაგიეროდ საკუთარ თავში მომხდარ ცვლილებებს მაინც შენიშნავ. საკუთარ თავში ცვლილებებსო, ანუ დავასკვენი(თ) რომ მიზეზი ისევ მე ვყოფილვარ. სულ ეს იყო – დიდი მადლობა ბლოგს

ჩემი საათ(ებ)ი

საათივით აწყობილი ცხოვრება ნამდვილად არ მაქვს მაგრამ საათებით ოდნავ გადატვირთული თარო ნამდვილად ამშვენებს ჩემს ოთახს, კოლექციონერი არასდროს ვყოფილვარ, ნამდვილი კოლექციონერი, რადგან როცა რაღაცის შეგროვებას ვიწყებდი ყოველთვის მბეზრდებოდა ან მავიწყდებოდა და ვკარგავდი. საათების მიმართ ჩემი სიმპათია კი იმდენად ძლიერია რომ ბევრი არ მაქვს მაგრამ რაც მაქვს ხელის გულზე ვატარებ. სულ 7 სხვა და სხვა ფერის და ზომის საათი მაქვს, თითოეული მათგანი ყოველთვის რაღაცას ან ვიღაცას მახსენებს. ბავშვობაში ვერასოდეს ვერ ვიტანდი საათის წიკწიკს რომელზეც ტვინის წამღები მაღვიძარა ყენდებოდა ხოლმე მაგრამ აი მაჯის საათებზე კი ყოველთვის თვალები მრჩებოდა.

ყველა ჩემმა მეგობარმა იცის – თუ უნდათ რომ ძალიან გამიხარდეს მაჯის საათი უნდა მაჩუქონ, სულ ასე 4 მეგობარმა გამახარა, 1 ნათესავმა დაბადების დღეზე მაჩუქა, 2ც მე ვიყიდე რომელიღაც მაღაზიაში. სამწუხაროდ ასევე ძალიან ბევრიც მე გავაჩუქე, არ შემიძლია როცა რაღაცას მთხოვენ, მე ამ თხოვნის შესრულება სულ მარტივად შემიძლია და უარი ვუთხრა, ამას ალბათ ყველამ ვიცით რომ ნამუსზე აგდება ქვია, ასე გაქრა თაროდან რამოდენიმე ძვირად ღირებულს რომ თავი დავანებოთ ძალიან ლამაზი საათი.

წითელ ტუჩება აჩრდილი წარსულიდან

ნათელი, ხმაურიანი და თბილი განთიადები რომ მიყვარს ამას დიდი ხანია მივხვდი თუმცა წარმოიდგინეთ სიტუაცია.

ვიღვიძებ, უფრო სწორედ სიზმრიდან ვერკვევი მაგრამ ნახევრად ისევ მძინავს, მობილურით საყვარელი ადამიანის თბილი ხმა მაფხიზლებს, ცოტა ხნის საუბრის შემდეგ ვხვდები რომ თვალები ჯერ ისევ არ გამიხელია და პირველი რასაც (ალბათ როგორც ყოველთვის) ვაკეთებ ფანჯრისკენ ფრთხილად ვაპარებ თვალებს, ამინდზე არ მიდარდია, არც მიფიქრია, უფრო სწორედ მნიშვნელობა არ ქონდა დღის ამინდის პროგნოზს. წვიმდა, ოღონდ ძალიან პატარა და ძალა გამოლეული წვეთებით, ფანჯრის მინებზე ეცემოდნენ და ძალიან პატარა და მკრთალ სისველეს ტოვებდნენ. ქარი ჩამდგარიყო და შედარებით მყუდრო და მშვიდი დღე მომეჩვენა. ყურებში მისი ოდნავ სევდიანი ხმა მესმის, ისეთი საყვარელია მმ ^^ თვალებში წვიმის წვეთები მეხლართება რომლებიც მინებზე სვეტებად ჩამოედინება, გვერდითა ოთახიდან კი ცენტრის ღრიალი ისმის, ამჯერადაც ძველი დისკი ტრიალებს თუმცა საშინლად უხდება გარემოს  ერთ დროს ამოჩემებული სიმღერა, ძალიან სევდიანი, მშვიდი და ნოსტალგიური ნოტები.

როცა საუბარს მოვრჩი და მისი ხმაც აღარ მესმოდა ისეთი სიჩუმე ჩამოწვა მომეჩვენა რომ სახლში მარტო ვიყავი თუმცა წესით კიდევ რამოდენიმე ადამიანი უნდა ყოფილიყო სხვა ოთახებში (აბა ცენტრს ვინ უსმენდა, ბოლოსდაბოლოს გამაფრთხილებდნენ რომ მიდიოდნენ). როგორც აღმოჩნდა მარტო ვიყავი, არსად გასვლას არ ვაპირებდი და არც არავის ველოდებოდი. მეზარებოდა ოთახებში ბოდიალიც და ისევ ჩემს ოთახს მივაშურე სადაც აივნის კარები თითქმის სულ მინისაა და უხდებოდა ზედ თითქოს ოდნავ მიპკურებული წვიმის წვეთები. მივადექი დიდის ამბით, ღრმა ნაპაზით სასიამოვნოდ გავაბოლე უკანასკნელი ღერი სიგარეტი და ცხელი ყავა ფრთხილად მიმქონდა ტუჩთან რომ რკინის კარებზე (რაც ძალიან ძალიან არ მიყვარს) რომელიღაცა მეტალის ჭახუნის ხმა შემოვარდა განგაშით ოთახში, თან გაუჩერებლად და ტვინის წამღებლად მიკაკუნებდა ტვინში, ჯერ ნორმალურად ვერ მოვასწარი გამოფხიზლება და აჰა, „ვინ არის, რა უნდა, ვერ გამაფრთხილა??“ რომ მოეწერა მესიჯი ან დაერეკა ალბათ აუცილებლად რაიმე მიზეზსს მოვთხრიდი ვინც არ უნდა ყოფილიყო რომ ისევ მარტო დავრჩენილიყავი. კარებს ვუახლოვდები და ხმა უფრო და უფრო ძლიერდება, თან არ ჩერდება.

ორ კვირაზე მეტი

ორ კვირაზე მეტია ინტერნეტი არ მქონია და მივხვდი რომ არ ვყოფილვარ იმდენად დამოკიდებული ინტერნეტ სივრცეზე როგორც ეს მე ერთი შეხედვით მეგონა. მიუხედავად იმისა რომ ინტერნეტის ქონის შემთხვევაში ღამეებს ვათენებ ფეისბუქზე, აქტიურად ვწერ (ვცდილობ ყოველ შემთხვევაში) ბლოგზე, ვესაუბრები ვირტუალურ მეგობრებს და ა.შ მაინც აღმოჩნდა რომ მშვენივრად შემიძლია დავამარცხო ინტერნეტის ლონკა სულ რამოდენიმე დღეში მითუმეტეს თუ საქმეები თავზე საყრელად მაქვს.

ლეპტოპი რომ გავაფუჭე (როგორ გაფუჭდა ეს არ არის საინტერესო ) ამის დაპოსტვა ფეისბუქზე მოვასწარი ვინაიდან რამოდენიმე დღეში ახალი ლეპტოპი შევიძინე თუმცა ამ უკანასკნელსაც, ახალთახალს ასევე რამოდენიმე დღეში მოვუღე ბოლო და დავაზიანე, ნეთვორქ კაბელის შესაერთებელი მშვენივრად შევულეწე და დავრჩი უინტერნეტოდ.

ვითომ ეს უნდა ყოფილიყო ერთადერთი პრობლემა იმ დროისათვის მაგრამ უეცრად თეთრი, ლამაზად დაკეცილი და ზედ ჩემი სახელითა და გვარით კონვერტი მომივიდა სახლში, როგორც გაირკვა ჯარიდან იყო გაწვევა. ცოტა არ იყოს დავიბენი, არ მეგონა, უფრო სწორედ ვიცოდი რომ დედისერთები არ მიყავდათ მაგრამ გაწვევას თუ მაინც გამომიგზავნიდნენ და კომისარიატში დამიბარებდნენ არ ველოდებოდი.

იუბილარის საშინელი სულპრიზი

მობილურის წკრიალმა გამაღვიძა (აღარასოდეს მოვნიშნავ კალენდარზე აღარაფერს (დღის ფიცი)), შემახსენა რომ მეგობარს უნდა გავყოლოდი “შოპინგზე” – ვერ ვიტან ამ სიტყვას და არ ვიცი რატომ მაგრამ ყველაზე უკეთესს მაინც ეს სიტყვა შეეფერება. + პატარა საქმეც მქონდა ჩემი და დღეს ვიცოდი ბევრი სიარული მომიწევდა წინ და უკან, ამასთან ერთად ძლიერი თავის ტკივილის მიუხედავად მაინც ბედნიერი ვიყავი. აივანზე გავედი და მზემ დამწვა – აი ერთ-ერთი მიზეზიც რომ ხასიათზე მოვსულიყავი. ფინჯანი ყავის შემდეგ მოვემზადე და ისევ “ირონიულად” და რაც შეიძლება ჩქარა გამოვკეტე კარები – დამაგვიანდა.
მეგობარმა შემატყო ბუზღუნს აზრი არ ქონდა და უცებ მორჩა. საშინელი მყიდველია, არჩევანის გაკეთება უჭირს და ბოლოს მაინც მე მეკითხება მიუხედავად იმისა რომ შეიძლება ისევ თავისი მოწონებული შეიძინოს მაღაზიებში სიარული და გასახდელში სირბილი მომაბეზრებელია, მისგან განსხვავებით მე რატომღაც უცებ ვრჩები მაგ საქმეს, არ მიყვარს ბევრი ფიქრი. ერთადერთი არჩევანის გაკეთება შარვალზე მიჭირს (სვიტრს, მაისურს, ფეხსაცმელს და ა.შ უცებ ვიპოვი ჩემს შესაფერს მაგრამ შარვალზე როცა მიდგება არჩევანი ვიჭედები). ჩემდა გასაკვირად აქსესუარების ვიტრინას მიადგა – აი აქ მივხვდი რომ უკან კაი ხანი ვეღარ “გამოვიტანდი”
როგორღაც მოვრჩით რამოდენიმე საათში ამ დიად საქმეს და კმაყოფილი და გაბადრული სახით ჩახტა ტაქსში. ღრმად ამოისუნთქა და ტაქსის მძღოლის სიტყვები გამიმეორა:
-ჰხოო, ეხლა სად მივდივართო?? -მძღოლიც სმენად იყო ქცეული
-აზრზე არ ვარ -და ვცდილობ ბოლოს როგორღაც დავასწრო მის გაკვირვებულ ემოციას და მძღოლს ვეკითხები თუ იცის ეს და ეს ადგილი სად არის. თანხმობის მიღების შემდეგ ტაქსიც დაიძრა.
-კახი, დღეს საღამოს გცალია?? -ამას როგორც წესი არასდროს მეკითხებოდა და ცოტათი გამიკვირდა, ზოგჯერ არ მიყვარს როცა რაღაც უცხო ხდება
-რა ხდება??
-არაფერი ისეთი ჩემი მეგობრის დაბადების დღეა, ხომ იცი სალომე, ხო და მარტო არ მინდა მისვლა, იქ თუ “ის” დამხვდა ცოცხალი ვერ გადამირჩება და წამოდი რაა – თან მოგიკითხა და ასე მითხრა მომენატრაო -ვიცი, ეს ისე სხვათაშორის მოაყოლა, მარტივად რომ დავეყოლიე მაგრამ დაყოლიება არც მჭირდებოდა მგონი, ეს დღეები ისედაც სულ სახლში ვარ და სიამოვნებით დავთანხმდი.