ენერგომონსტრები

ნამდვილი მონსტრები – მთელ ძალას რომ გაცლიან და თითქოს უსულო სხეულით დადიხარ, გაყინული თვალებით და სიტყვებს ერთმანეთს ვერ აბამ, ენერგია აღარ გაქვს, რომ წინადადება გამართულად წარმოთქვა. რეალური მონსტრები გჭამენ და ეს იქამდე გაგრძელდება, სანამ ისინი შენს გვერდით იარსებებენ, სანამ ბოლოს დამჯდარი მობილურის ელემენტივით არ დაიტენები, დაიმუხტები და ისევ ხელახლა არ აღიდგენ ძალებს. ამ მონსტრებს ენერგოვამპირებს ეძახიან და მგონია რომ ეს კიდევ ძალიან რბილად წარმოსათქმელი ტერმინია.

ზოგი დაბადებიდან ასეთია, ზოგიც უბრალოდ რაღაცას გაურბის, ემალება, თამაშობს და ზედმეტათ ცდილობს ამ ყველაფერს, იმდენად ზედმეტად, რომ შემაწუხებელი ხდება. ასეთი ადამიანები მარტივად ივიწყებენ ზრდილობის ეტიკეტებს, ხდებიან ფამილარულები (რაც ყველაზე ძალიან მაღიზიანებს ადამიანში) და რაც კიდევ უფრო უარესია, პირდაპირობა სითავხედეში გადასდით (ალბათ ხვდებით, რამდენად ვცდილობ ეს მარტივი და მსუბუქი სიტყვებით დავწერო). Continue reading

Advertisements
Categories: ზოგადი თემები, Uncategorized | ტეგები: , , , , , | დატოვე კომენტარი

მშიერი კატა და მწვანე ფრინველი

            მე ყოველთვის მეოცნებე ვიყავი, ამას არცერთ შესაფერის სიტუაციაში არ ვმალავდი და არასოდეს მერიდებოდა ამის ხმამაღლა თქმა მაგრამ დროთა განმავლობაში ამ ოცნებამ სახელი შეიცვალა და იმედი დაირქვა (არავითარი პოლიტიკა). ბავშვობიდან მეოცნებე ვიყავი, თან ძალიან მეოცნებე. წარმოვიდგენდი ხოლმე, როგორ, ერთი მეორის მიყოლებით ვაღწევდი დასახულ მიზნებს და როგორ არაფერი იყო ჩემთვის შეუძლებელი, წარმოვიდგენდი ხოლმე, რომ ზაფხულობით უდარდელად და მშვიდად ვისვენებდი ბოჰემურ კუნძულებზე და როგორ გადავაგორებდი ზამთარს, თანამედროვე მაგრამ მყუდრო, პატარა სახლში, მხოლოდ ერთადერთ და ჩემს საყვარელ ადამიანთან ერთად. წარმოვიდგენდი ხოლმე – წარმატებულ და მშვიდ ცხოვრობას, მაშინ პრობლემების არაფერი გამეგებოდა მაგრამ.. თანდათან, ვისწავლე იმაზე ფიქრიც, რომ ეს ყველაფერი თავისით არ მოვა, რომ უნდა მოვიპოვო და დავიმსახურო. იმდენს ვფიქრობ უკვე ამაზე, რომ ნამდვილი ოცნებისთვის დრო აღარ მრჩება.. ეგეც რომ არა, ვეღარც ვვოცნებობ, როცა რეალობა პირისპირ გიზის და შუბლშეკრული გიბღვერს, იმედი კი იქვე, კუთხეში ჩუმად დგას და ირონიულად გიღიმის, თვალებს ეშმაკურად გიბზუებს..

რამდენიმე დღის წინ მეგობარმა „წაიოცნება“ და მეც ავყევი. დიდი არაფერი ოცნება არ იყო, მეც კი ვერ აღმაფრთოვანა საკუთარმა ოცნებებმა და მივხვდი, რომ ჩემში მეოცნებე კაცი ჩაკვდა, აღარ არსებობს. მისი, მეგობრის ოცნებები გავიზიარე და ისევ იმ ყბა დაღებულ იმედს ჩავებღაუჭე, ოდესღაც მასაც კონკრეტული ზედმეტსახელ(ებ)ი რომ ერქვა, დღეს კი უსახელოდ, მხოლოდ ხავსი ქვია.. მაგრამ დროზე და მაგრად ჩავავლე ხელი, არსად გავუშვებ, იქამდე დავტოვებ, იქამდე ვაცოცხლებ, სანამ არ ამიხდება.. არ უნდა მომიკვდეს, ესღა დამრჩა.. ხო, მე ყოველთვის მეოცნებე ვიყავი მაგრამ გავიზარდე – ვეღარ ვვოცნებობ.. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , | 4 Comments

ხვალ მისი დღეა

მაშინ, როცა უზარმაზარი აღმართი ავიარეთ და კიბეზე დაღლილები ჩამოვჯექით; როცა ლუდის მერამდენეღაცა ქილა დავცალეთ და ისევ გზა გავაგრძელეთ; ან მაშინ, როცა შუა ღამით, შუა ტყეში მოჩვენებებზე და მის ხუმრობებზე მეცინებოდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ ვიცოდი მასაც ეშინოდა..

ან იქნებ მაშინ, როცა სიჩუმეში, სიარულით დაღლილი, სიტყვებს შორის მისი ღრმა სუნთქვა მესმოდა; ან სულაც მაშინ, როცა მთვარის შუქით განათებულ ბილიკზე მივყვებოდი მას უკან, ბრმად; შეიძლება მაშინ, როცა ბოლოსდაბოლოს ავედით დანიშნულების ადგილას.. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

ნახატებიანი კედლები

სულ რამდენიმე წუთის წინ, ზუსტად საღამოს თორმეტის ნახევარზე, ნახევრად ჩაბნელებულ ოთახში ვიჯექი მარტო და ყურებში ყურსასმენებგარჭობილი, სადაც აღარ მახსოვს რას ვუსმენდი, გაშტერებული ვუყურებდი კედელზე ნახატს, უფრო სწორედ, ნახატის ერთ-ერთი ფერის კონკრეტულ წერტილს. წამიღო. წამიყვანა. მატარა. მაჭამა. მანახა. მანანა.. მოკლედ, ერთს მივხვდი, როცა ადამიანი იცვლება და ის აღარ არის ის, რაც იყო – ე.ი არც შენი ბრალია და არც არავისი, ის უბრალოდ საკუთარ კომფორტს იწყობს და შენ ან ზედმეტი ხარ, ან არც არავინ ყოფილხარ.. მივხვდი მეორესაც, რომ ასეთი ადამიანები მოჩვენებები არიან, მეც მოჩვენება ვარ, არც მე ვარ ის ვინც აქამდე ვიყავი, მეც ბევრი შევწირე ჩემს კომფორტს და მივხვდი მესამესაც, რომ ეს ცხოვრება მართლაც დიდი ბუმერანგია, სადაც ყველაფერი ერთად იყრის თავს და უკან ბრუნდება, წინა ცხოვრების კარმა არაფერ შუაშია.. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , | დატოვე კომენტარი

თავისუფალი ვარდნის მეტამორფოზი

ქალაქის უმაღლეს მწვერვალზე ვდგავარ, მინდა რომ თვალები დავხუჭო და სულ რამდენიმე წამით მაინც ნირვანაში ვიყო მაგრამ ვერც ამ ხედს ვარიდებ თვალს და ვერც იმაზე ფიქრს, რომ სადღაც ქვემოთ, ცხოვრება ჯერ კიდევ დუღს. სადღაც ქვემოთ ჯერ კიდევ დადიან გაღიმებული ადამიანები, მხიარული ადამიანები, ის ადამიანები, ვისთვისაც ცხოვრებას ჯერ კიდევ აქვს აზრი.

e8e0f6f7da64d76916b3fe723dd4d34d--cloud-wallpaper-pretty-phone-wallpaperბოლოს თვალებს ვხუჭავ, თავს ინსტიქტურად ზემოთ ვწევ და ახლაღა ვხვდები, რომ წვიმას იწყებს. დაბარებულივით გაიელვა ცაზე ელვამ მაშინ, როცა გავიფიქრე “ნეტა რომელიმე სტიქია ვიყო მეთქი”. ძალიან გვიან მოჰყვა უკან ძლიერი გრუხუნის ხმა. ახლა სასაცილოა მაგრამ მაშინ არ გამცინებია, უფრო შემეშინდა, თითქოს. უბრალოდ ვიდექი ქალაქის მწვერვალზე და თავისუფალ ვარდნაზე ვოცნებობდი, ხელებგაშლილი. წვიმას ქარი დაემატა, ისეთ ამინდი იყო, თითქოს ხელს მკრავდა, უნდოდა ჩემი თავისუფალი ვარდნა ენახა, შენელებული კადრით.

ნირვანას მაინც ვერ მივაღწიე, თითქმის არასოდეს გამომდის. ვფიქრობ, ვფიქრობ და ხან ზოგჯერ ისეთ წარმოუდგენელ ფიქრებამდე მივდივარ, გარემოსთან შეუფერებელ განწყობაზე ვდგები. მაგალითად ახლა, ვდგავარ ქალაქის მწვერვალზე, თვალები მაქვს დახუჭული, სახეზე წვიმის თბილი წვეთები მეცემა, თმებს სუსტი ქარი მიჩეჩავს, ხელები მაქვს ოდნავ გაშლილი და ვფიქრობ “ნეტა სპაგეტს, ყველაზე ძალიან, რომელი გახეხილი ყველი უხდება.” და თან ამ კითხვას სრული სერიოზულობით ვუსვამ საკუთარ თავს. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , | დატოვე კომენტარი

მეორე მე

ისევ, ისევ, ისევ და ისევ, მეორდება, მეორდება და მეორდება. შიგნიდან მჭამს, თითქოს დაძვრება, ჩემს კანქვეშ დაძრწის და განწყობა-ხასიათის მიხედვით, ზოგჯერ დიდ, ზოგჯერ პატარ-პატარა ლუკმებად მჭამს, მე კი როცა ამას ვხვდები, ან ვგრძნობ, უკვე გვიანია, ძალიან გვიანია ხოლმე. სარკეში ვიხედები და უკვე მთელს სხეულზე, მთელს ჩემს წარმოსხვაზე, მთელს ჩემს გრძნობებზე და ემოციებზე ვარ გადაგლეჯილი, დაწითლებული, სისხლჩაქცევებით და დაჭიმული ძარღვებით. გინდა რომ მთელი კანი აიგლიჯო, ფრჩხილებით დააწვე და კი არ დაკაწრო, უბრალოდ აიხიო, სული რომ გამოჩნდეს, საკუთარი სული, ისევ თუ იქ დაგხვდა და გვიანი არ არის. ვიცი რომ მთელი სხეული ყვირის მაგრამ არ მესმის მათი. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , | დატოვე კომენტარი

სახეები

სადაცაა 24 წლის გავხდები და უკვე მგონია, რომ მე დრო არ დამიკარგავს. ნებით თუ უნებლიედ ყველაფერი ვნახე, განვიცადე და გამოვიარე, რისთვისაც შეიძლებოდა გამეძლო და რამაც აქამდე მომიყვანა, თუმცა ჯერ ხომ მაინც ყველაფერი წინ არის.

ვნახე უამრავი გაბოროტებული, განრისხებული და ღვარძლით სავსე სახე, რომელსაც უბრალოდ უნდოდათ ჩემს ადგილას ყოფნა და ვერ იყვნენ, რომელსაც შურდათ ჩემი ბედნიერების და არა ჩემი, რადგან იცოდნენ, ადრე თუ გვიან, ჩემივე ნებით გავაცამტვერებდი ყველაფერს. ეს დასასრული დიდი სეპტონის აფეთქებას გავდა. ერთ ადგილას გაყინვას და უაზრმაზარ სივრცეში ყურებას, სადაც არაფერია გაბოროტებული, განრისხებული და ღვარძლით დასიებული სახეების მეტი. Continue reading

Categories: My Life, Uncategorized | ტეგები: , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments

თვითგადარჩენის ინსტიქტი

მარტო და პრინციპში დამოუკიდებელი ცხოვრებაც ჩემთვის უცხო არ არის მაგრამ ამას დამატებული „ახალი გარემოებები“ უკვე სხვა ვითარებას ქმნის ჩემს ამ ცალკე გადასვლაში. ახალ გარემოებებში კი უცხო ქვეყანა და ქალაქი ვიგულისხმე, სადაც არავის ვიცნობ, აბსოლიტურად არავის. ვწერ და მეცინება, რა ჯანდაბა მინდა აქ მაგრამ უბრალოდ დრო იყო, საჭირო და სწორი დრო.

თავი ზოგჯერ ძალიან ბებერი მგონია ხოლმე, ქუჩაში რომ გადის, ვეღარავის ცნობს და ამნეზია დამართებული უკან, სახლის კარს ვერ აგნებს (ხო, თავიდან მართლა ვიკარგებოდი ხოლმე და მობილურის მაპით ვბრუნდებოდი სახლში). ცუდი ის არის, რომ ვხვდები – აქ ძალიან გამიჭირდება ყოფნა მაგრამ დაბრუნება მაინც არ მინდა, ცუდი ის არის, რომ ვხვდები უარესი იყო იქ, სადაც ვიყავი (ცუდ ურთიერთობებს, საერთოდ რომ არ არსებობდეს არაფერი, ხომ ჯობია?? ჯობია.) Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

უკვე დასრულებული ამბის დასასრული

არ ვიცი რამდენჯერ უნდა დავემშვიდობო, რომ გავუშვა. არ ვიცი როდის გავიღვიძებ ისე რომ არ გამახსენდეს. არც ის ვიცი ამ პოსტებს რატომ ვწერ მაგრამ იყოს ეს (საბოლოოდ) მერამდენეღაცა პოსტი იმ ამბის პატივსაცემად, რომელსაც ოდესმე შესაფერის მემორიალს, მელოდიას, პოემას ან ფილმს თუ არა, ჩემი ცხოვრების უკანასკნელი საათებიდან ალბათ ნახევარს მაინც მივუძღვნი. აქ ამით დავასრულებ მე ჩემს ამბავს, რომელსაც წლებია ვწერ ბლოგზე.

ეს ამბავი კი ასე დაიწყო. (მგონი ამ დეტალებს პირველად (და უკანასკნელად) ვწერ და იმედია არასოდეს ვინანებ)

***

როცა პირველად დავინახე, რომ ვაღიარო, ვერც კი ვიცანი. უფრო სწორედ ვერ წარმოვიდგინე, რომ შეიძლებოდა ის ნამდვილი ყოფილიყო, რეალური და თან მითუმეტეს ჩემს პირისპირ მდგარიყო. მშვიდად მოდიოდა კორპუსებს შორის, რაღაც მომენტში მომეჩვენა კიდეც რომ არ უნდოდა მოსვლა მაგრამ თითქოს მხოლოდ გაუგებარი ინტერესი აიძულებდა ნაბიჯებს აჰყოლოდა, მოდიოდა და მაკვირდებოდა.

შორიდანვე ვგრძნობდი ამას, რომ ფიქრობდა – მე უბრალოდ ერთი პატარა, გალეული, არც ისე ჭკვიანი, მოკლედ – მისთვის შეუფერებელი ტიპი ვიყავი. მის პირველივე გამარჯობაში იგრძნობოდა ეჭვი, რომ ეგონა არაფერი გამოვიდოდა.  მისმა პირველმა გაღიმებამ კი, რაც არ უნდა პათეტიკურად ჟღერდეს, მაინც თავისი გაიტანა და დამარწმუნა იმაში, რომ ნამდვილად არ ვცდებოდი – მიყვარდა. ხო, მე ეს დიდი გაუგებრობა ყოველთვის მჭირდა, ამაში მრავალი წლის გამოცდილი ვიყავი და ახლა ეს, თითქოს ეს პატარა არარეალური გატაცება უცებ ძალიან დიდ და სერიოზულ ამბავში გადაიზარდა. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: | %(count)s კომენტარი

შორიდან დანახული რეალობა

                              ზოგჯერ ძალიან მინდა რომ არსებობდეს რამე თანამედროვე მოწყობილობა, რომელიც ჩემს ფიქრებს ჩაინიშნავს და ავტომატურად დაწერს აქ (დრაფტებში), რადგან როცა ფიქრობ ერთია და როცა ამ ნაფიქრს წერ – მეორე.. ზოგჯერ მინდა რომ ამ ცხოვრებას სადმე რესტრატი ვუპოვო, გადავტვირთო და შემდეგ უპრობლემოდ დავიწყო ახალი ცხოვრება, ჩაპროგრამებული ახალი ანტივურესებით და გასუფთავებული D დისკით 🙂 აქამდე დრაფტში ერთი დასრულებული პოსტი მეწერა ახალ ცხოვრებაზე, რომელიც მეგონა რომ უკვე დავიწყე.. იმ ახალ ცხოვრებაზე, რომელშიც ეს ახალი გარემო, ახალი სახლი, ახალი ნაცნობები, ახალი სალაპარაკო ენა და ახალი დასახული მიზნები დამეხმარებოდნენ დამეწყო ცხოვრება სუფთა ფურცლიდან. სიტყვა სიტყვით აღვწერდი, მდგომარეობას, სიტუაციას და alone-boy-cigarret-grunger-Favim.com-5094465პერიოდებს, თუ რატომ მინდოდა ძველი ცხოვრების დავიწყება მაგრამ მივხვდი რომ ეს ძალიან ძნელია, თითქმის შეუძლებელი, თან როცა მარტო ვარ.. და მე უკვე მეორე წელია მარტო ვარ..

თურმე ძალიან ძნელია დაივიწყო ადამიანები,  რომლებმაც შენი ცხოვრება, რაღაც ეტაპზე რადიკალურად შეცვალეს, ბევრი რამ გასწავლეს და ჩამოგაყალიბეს. აქ ძალიან რთულია ამ პარადოქსს გაუმკლავდე, როცა გინდა ახალი ცხოვრების დაწყება მაგრამ გენანება მსხვერპლად შეწირო ყველა ის კარგი მოგონება, რომელიც მათთან გაკავშირებს.. გახსენდება მთავარი დევიზი, რომელიც სულ პირველად „რა მნიშვნელობა აქვს“ იყო და როგორ შეიცვალა „არასოდეს თქვა არასოდეს-ით“, ბოლოს კი როგორ ტრანსფორმირდა და გახდა „ყველაფერი წინ არის“.. ყველაფერი წინ არის მაგრამ უკან რამდენი რამ და ვინმე მრჩება, რა დათვლის.. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , | დატოვე კომენტარი

დრო და მიზეზი

ამ ცხოვრებაში ყველაფერს თავისი დრო და მიზეზი აქვს, ყველაფერს საკუთარი (თუნდაც სუბიექტური) ახსნა გააჩნია. არ არსებობს არცერთი აზრი, რომელსაც შეუძლებელია კონტრარგუმენტი არ მოუძებნო და არ შეეკამათო, ყველაფერს საკუთარი სიმართლე და ტყუილი ამოძრავებს (იშვიათად სინდისიც) და უფრო ლაკონურად რომ ვთქვა, მოკლედ, ეს ყველასათვის ნაცნობი (და უცნობი) აქსიომა ძალიან, ძალიან იშვიათი შემთხვევაა. Continue reading

Categories: ზოგადი თემები, My Life | ტეგები: , , , , , , | 9 Comments

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: