ნახატებიანი კედლები

სულ რამდენიმე წუთის წინ, ზუსტად საღამოს თორმეტის ნახევარზე, ნახევრად ჩაბნელებულ ოთახში ვიჯექი მარტო და ყურებში ყურსასმენებგარჭობილი, სადაც აღარ მახსოვს რას ვუსმენდი, გაშტერებული ვუყურებდი კედელზე ნახატს, უფრო სწორედ, ნახატის ერთ-ერთი ფერის კონკრეტულ წერტილს. წამიღო. წამიყვანა. მატარა. მაჭამა. მანახა. მანანა.. მოკლედ, ერთს მივხვდი, როცა ადამიანი იცვლება და ის აღარ არის ის, რაც იყო – ე.ი არც შენი ბრალია და არც არავისი, ის უბრალოდ საკუთარ კომფორტს იწყობს და შენ ან ზედმეტი ხარ, ან არც არავინ ყოფილხარ.. მივხვდი მეორესაც, რომ ასეთი ადამიანები მოჩვენებები არიან, მეც მოჩვენება ვარ, არც მე ვარ ის ვინც აქამდე ვიყავი, მეც ბევრი შევწირე ჩემს კომფორტს და მივხვდი მესამესაც, რომ ეს ცხოვრება მართლაც დიდი ბუმერანგია, სადაც ყველაფერი ერთად იყრის თავს და უკან ბრუნდება, წინა ცხოვრების კარმა არაფერ შუაშია.. Continue reading

Advertisements
Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , | დატოვე კომენტარი

თავისუფალი ვარდნის მეტამორფოზი

ქალაქის უმაღლეს მწვერვალზე ვდგავარ, მინდა რომ თვალები დავხუჭო და სულ რამდენიმე წამით მაინც ნირვანაში ვიყო მაგრამ ვერც ამ ხედს ვარიდებ თვალს და ვერც იმაზე ფიქრს, რომ სადღაც ქვემოთ, ცხოვრება ჯერ კიდევ დუღს. სადღაც ქვემოთ ჯერ კიდევ დადიან გაღიმებული ადამიანები, მხიარული ადამიანები, ის ადამიანები, ვისთვისაც ცხოვრებას ჯერ კიდევ აქვს აზრი.

e8e0f6f7da64d76916b3fe723dd4d34d--cloud-wallpaper-pretty-phone-wallpaperბოლოს თვალებს ვხუჭავ, თავს ინსტიქტურად ზემოთ ვწევ და ახლაღა ვხვდები, რომ წვიმას იწყებს. დაბარებულივით გაიელვა ცაზე ელვამ მაშინ, როცა გავიფიქრე “ნეტა რომელიმე სტიქია ვიყო მეთქი”. ძალიან გვიან მოჰყვა უკან ძლიერი გრუხუნის ხმა. ახლა სასაცილოა მაგრამ მაშინ არ გამცინებია, უფრო შემეშინდა, თითქოს. უბრალოდ ვიდექი ქალაქის მწვერვალზე და თავისუფალ ვარდნაზე ვოცნებობდი, ხელებგაშლილი. წვიმას ქარი დაემატა, ისეთ ამინდი იყო, თითქოს ხელს მკრავდა, უნდოდა ჩემი თავისუფალი ვარდნა ენახა, შენელებული კადრით.

ნირვანას მაინც ვერ მივაღწიე, თითქმის არასოდეს გამომდის. ვფიქრობ, ვფიქრობ და ხან ზოგჯერ ისეთ წარმოუდგენელ ფიქრებამდე მივდივარ, გარემოსთან შეუფერებელ განწყობაზე ვდგები. მაგალითად ახლა, ვდგავარ ქალაქის მწვერვალზე, თვალები მაქვს დახუჭული, სახეზე წვიმის თბილი წვეთები მეცემა, თმებს სუსტი ქარი მიჩეჩავს, ხელები მაქვს ოდნავ გაშლილი და ვფიქრობ “ნეტა სპაგეტს, ყველაზე ძალიან, რომელი გახეხილი ყველი უხდება.” და თან ამ კითხვას სრული სერიოზულობით ვუსვამ საკუთარ თავს. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , | დატოვე კომენტარი

მეორე მე

ისევ, ისევ, ისევ და ისევ, მეორდება, მეორდება და მეორდება. შიგნიდან მჭამს, თითქოს დაძვრება, ჩემს კანქვეშ დაძრწის და განწყობა-ხასიათის მიხედვით, ზოგჯერ დიდ, ზოგჯერ პატარ-პატარა ლუკმებად მჭამს, მე კი როცა ამას ვხვდები, ან ვგრძნობ, უკვე გვიანია, ძალიან გვიანია ხოლმე. სარკეში ვიხედები და უკვე მთელს სხეულზე, მთელს ჩემს წარმოსხვაზე, მთელს ჩემს გრძნობებზე და ემოციებზე ვარ გადაგლეჯილი, დაწითლებული, სისხლჩაქცევებით და დაჭიმული ძარღვებით. გინდა რომ მთელი კანი აიგლიჯო, ფრჩხილებით დააწვე და კი არ დაკაწრო, უბრალოდ აიხიო, სული რომ გამოჩნდეს, საკუთარი სული, ისევ თუ იქ დაგხვდა და გვიანი არ არის. ვიცი რომ მთელი სხეული ყვირის მაგრამ არ მესმის მათი. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , | დატოვე კომენტარი

სახეები

სადაცაა 24 წლის გავხდები და უკვე მგონია, რომ მე დრო არ დამიკარგავს. ნებით თუ უნებლიედ ყველაფერი ვნახე, განვიცადე და გამოვიარე, რისთვისაც შეიძლებოდა გამეძლო და რამაც აქამდე მომიყვანა, თუმცა ჯერ ხომ მაინც ყველაფერი წინ არის.

ვნახე უამრავი გაბოროტებული, განრისხებული და ღვარძლით სავსე სახე, რომელსაც უბრალოდ უნდოდათ ჩემს ადგილას ყოფნა და ვერ იყვნენ, რომელსაც შურდათ ჩემი ბედნიერების და არა ჩემი, რადგან იცოდნენ, ადრე თუ გვიან, ჩემივე ნებით გავაცამტვერებდი ყველაფერს. ეს დასასრული დიდი სეპტონის აფეთქებას გავდა. ერთ ადგილას გაყინვას და უაზრმაზარ სივრცეში ყურებას, სადაც არაფერია გაბოროტებული, განრისხებული და ღვარძლით დასიებული სახეების მეტი. Continue reading

Categories: My Life, Uncategorized | ტეგები: , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments

თვითგადარჩენის ინსტიქტი

მარტო და პრინციპში დამოუკიდებელი ცხოვრებაც ჩემთვის უცხო არ არის მაგრამ ამას დამატებული „ახალი გარემოებები“ უკვე სხვა ვითარებას ქმნის ჩემს ამ ცალკე გადასვლაში. ახალ გარემოებებში კი უცხო ქვეყანა და ქალაქი ვიგულისხმე, სადაც არავის ვიცნობ, აბსოლიტურად არავის. ვწერ და მეცინება, რა ჯანდაბა მინდა აქ მაგრამ უბრალოდ დრო იყო, საჭირო და სწორი დრო.

თავი ზოგჯერ ძალიან ბებერი მგონია ხოლმე, ქუჩაში რომ გადის, ვეღარავის ცნობს და ამნეზია დამართებული უკან, სახლის კარს ვერ აგნებს (ხო, თავიდან მართლა ვიკარგებოდი ხოლმე და მობილურის მაპით ვბრუნდებოდი სახლში). ცუდი ის არის, რომ ვხვდები – აქ ძალიან გამიჭირდება ყოფნა მაგრამ დაბრუნება მაინც არ მინდა, ცუდი ის არის, რომ ვხვდები უარესი იყო იქ, სადაც ვიყავი (ცუდ ურთიერთობებს, საერთოდ რომ არ არსებობდეს არაფერი, ხომ ჯობია?? ჯობია.) Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

უკვე დასრულებული ამბის დასასრული

არ ვიცი რამდენჯერ უნდა დავემშვიდობო, რომ გავუშვა. არ ვიცი როდის გავიღვიძებ ისე რომ არ გამახსენდეს. არც ის ვიცი ამ პოსტებს რატომ ვწერ მაგრამ იყოს ეს (საბოლოოდ) მერამდენეღაცა პოსტი იმ ამბის პატივსაცემად, რომელსაც ოდესმე შესაფერის მემორიალს, მელოდიას, პოემას ან ფილმს თუ არა, ჩემი ცხოვრების უკანასკნელი საათებიდან ალბათ ნახევარს მაინც მივუძღვნი. აქ ამით დავასრულებ მე ჩემს ამბავს, რომელსაც წლებია ვწერ ბლოგზე.

ეს ამბავი კი ასე დაიწყო. (მგონი ამ დეტალებს პირველად (და უკანასკნელად) ვწერ და იმედია არასოდეს ვინანებ)

***

როცა პირველად დავინახე, რომ ვაღიარო, ვერც კი ვიცანი. უფრო სწორედ ვერ წარმოვიდგინე, რომ შეიძლებოდა ის ნამდვილი ყოფილიყო, რეალური და თან მითუმეტეს ჩემს პირისპირ მდგარიყო. მშვიდად მოდიოდა კორპუსებს შორის, რაღაც მომენტში მომეჩვენა კიდეც რომ არ უნდოდა მოსვლა მაგრამ თითქოს მხოლოდ გაუგებარი ინტერესი აიძულებდა ნაბიჯებს აჰყოლოდა, მოდიოდა და მაკვირდებოდა.

შორიდანვე ვგრძნობდი ამას, რომ ფიქრობდა – მე უბრალოდ ერთი პატარა, გალეული, არც ისე ჭკვიანი, მოკლედ – მისთვის შეუფერებელი ტიპი ვიყავი. მის პირველივე გამარჯობაში იგრძნობოდა ეჭვი, რომ ეგონა არაფერი გამოვიდოდა.  მისმა პირველმა გაღიმებამ კი, რაც არ უნდა პათეტიკურად ჟღერდეს, მაინც თავისი გაიტანა და დამარწმუნა იმაში, რომ ნამდვილად არ ვცდებოდი – მიყვარდა. ხო, მე ეს დიდი გაუგებრობა ყოველთვის მჭირდა, ამაში მრავალი წლის გამოცდილი ვიყავი და ახლა ეს, თითქოს ეს პატარა არარეალური გატაცება უცებ ძალიან დიდ და სერიოზულ ამბავში გადაიზარდა. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: | %(count)s კომენტარი

შორიდან დანახული რეალობა

                              ზოგჯერ ძალიან მინდა რომ არსებობდეს რამე თანამედროვე მოწყობილობა, რომელიც ჩემს ფიქრებს ჩაინიშნავს და ავტომატურად დაწერს აქ (დრაფტებში), რადგან როცა ფიქრობ ერთია და როცა ამ ნაფიქრს წერ – მეორე.. ზოგჯერ მინდა რომ ამ ცხოვრებას სადმე რესტრატი ვუპოვო, გადავტვირთო და შემდეგ უპრობლემოდ დავიწყო ახალი ცხოვრება, ჩაპროგრამებული ახალი ანტივურესებით და გასუფთავებული D დისკით 🙂 აქამდე დრაფტში ერთი დასრულებული პოსტი მეწერა ახალ ცხოვრებაზე, რომელიც მეგონა რომ უკვე დავიწყე.. იმ ახალ ცხოვრებაზე, რომელშიც ეს ახალი გარემო, ახალი სახლი, ახალი ნაცნობები, ახალი სალაპარაკო ენა და ახალი დასახული მიზნები დამეხმარებოდნენ დამეწყო ცხოვრება სუფთა ფურცლიდან. სიტყვა სიტყვით აღვწერდი, მდგომარეობას, სიტუაციას და alone-boy-cigarret-grunger-Favim.com-5094465პერიოდებს, თუ რატომ მინდოდა ძველი ცხოვრების დავიწყება მაგრამ მივხვდი რომ ეს ძალიან ძნელია, თითქმის შეუძლებელი, თან როცა მარტო ვარ.. და მე უკვე მეორე წელია მარტო ვარ..

თურმე ძალიან ძნელია დაივიწყო ადამიანები,  რომლებმაც შენი ცხოვრება, რაღაც ეტაპზე რადიკალურად შეცვალეს, ბევრი რამ გასწავლეს და ჩამოგაყალიბეს. აქ ძალიან რთულია ამ პარადოქსს გაუმკლავდე, როცა გინდა ახალი ცხოვრების დაწყება მაგრამ გენანება მსხვერპლად შეწირო ყველა ის კარგი მოგონება, რომელიც მათთან გაკავშირებს.. გახსენდება მთავარი დევიზი, რომელიც სულ პირველად „რა მნიშვნელობა აქვს“ იყო და როგორ შეიცვალა „არასოდეს თქვა არასოდეს-ით“, ბოლოს კი როგორ ტრანსფორმირდა და გახდა „ყველაფერი წინ არის“.. ყველაფერი წინ არის მაგრამ უკან რამდენი რამ და ვინმე მრჩება, რა დათვლის.. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , | დატოვე კომენტარი

დრო და მიზეზი

ამ ცხოვრებაში ყველაფერს თავისი დრო და მიზეზი აქვს, ყველაფერს საკუთარი (თუნდაც სუბიექტური) ახსნა გააჩნია. არ არსებობს არცერთი აზრი, რომელსაც შეუძლებელია კონტრარგუმენტი არ მოუძებნო და არ შეეკამათო, ყველაფერს საკუთარი სიმართლე და ტყუილი ამოძრავებს (იშვიათად სინდისიც) და უფრო ლაკონურად რომ ვთქვა, მოკლედ, ეს ყველასათვის ნაცნობი (და უცნობი) აქსიომა ძალიან, ძალიან იშვიათი შემთხვევაა. Continue reading

Categories: ზოგადი თემები, My Life | ტეგები: , , , , , , | 9 Comments

∞-ის დასასრულის დასაწყისი

ყველას ცხოვრებაში დგება გარდამტეხი პერიოდები, როცა თავად ცხოვრება, შენი ნებით თუ უნებლიედ იცვლება, კალაპოტს იცვლის, სხვა გეზით, მიმართულებით, პრინციპით და მორალით მიედინება და შენ ამ დროს დგები და უბრალოდ დინებას მიყვები. ამ დროს ყველა, შენი ნაცნობი თუ უცნობი წარმატებას და კეთილ სურვილებს გისურვებს მაგრამ რეალურად არავინ იცის რა მოხდება მომავალში. არავინ იცის და სხვები ამას დიდად არც განიცდიან რა იქნება, რა მოხდება, რა შეიცვლება შენს ცხოვრებაში, ყველას ხომ თავისი მომავალი აქვს და შენც შენი არჩევანით აწყობ პრიორიტეტებს, ისახავ მიზანს და ალბათ (იშვიათად მაგრამ მაინც) მოიხედები უკან, იმის გადასამოწმებლად, სადმე რამე შეცდომა ხომ არ დაუშვი. სწორედ ამ გარდამტეხ პერიოდებში ხდება, როცა სუფთა ფურცლიდან გინდა ყველაფრის დაწყება და ცდილობ იმ ახალ ცხოვრებაში, სადაც ყველაფერი ახალი, სუფთა და თავისუფალია, არ გადაიყოლო ძველი, ბინძური, დახეული, დაჭმუჭნული და გახუნებული შეცდომები, რომელსაც მუდმივად, ყოველ მეორე ნაბიჯზე იმაორებდი და იმეორებდი. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , | დატოვე კომენტარი

ორი ათას თექვსმეტი

ესეც ასე, ჩემი ოცდამეოთხე ახალი წელი მოდის, ორი ათას ჩვიდმეტი წელი, მამლის წელი, ჩემი წელი და მეორე წელი უშენოდ 🙂 რაც არ უნდა ვცადო ისევ ისეთი მხიარული პოსტი არ გამომივა, როგორებსაც ადრე ვწერდი ხოლმე, ბუნებრივია, რადგან აღარც ისეთი ხალისიანი ვარ, როგორც ადრე მაგრამ მაინც შევეცდები ისევ ისეთი პირდაპირი და გულწრფელი ვიყო, როგორც ადრე 🙂

სანამ იმის მოყოლას დავიწყებდე, რა იყო ახალი ამ წელს, რა მომიტანა, რა წამართვა, რა მასწავლა და ა.შ ბლა ბლა ბლა შემაჯამებელი ბანალური ფრაზებით, გეტყვი, რომ ძალიან მომენატრე, უფრო და უფრო ძალიან მენატრები, იმაზე ძალიან ვიდრე წარმოგიდგენია და გგონია.. მაგრამ ეს არაფერს ცვლის, სამწუხაროდ.. ხო.. გავაგრძელოთ..

წელს ბევრი რამ მოხდა, ბევრი რამე შეიცვალა, უამრავი ადამიანი გამოჩნდა და იმაზე მეტი გაქრა ვიდრე იყო.. ვის ადარდებს, მეც შევიცვალე (თუმცა ამას უფრო გაზრდას დავარქმევდი), გავიზარდე.. მომემატა გამოცდილება, პატარ-პატარა თავგადასავლები, ისტორიები, ცოტა პრობლემებიც, ასაკიც და იდეები, ოცნებები, რომლებიც ვერ ავისრულე ამ წელს, კარგად გადასახედია – ღირს კი რომ ავისრულო მომავალ წელს(?!).. იყო იმედგაცრუებაც, წარმატებაც, მოულოდნელობაც, გართობაც, დეპრესიებიც, მოკლედ, როგორც ცხოვრებაში ჩვეულებრივ ხდება ხოლმე.. 🙂 Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , | 3 Comments

ჩემი მუსიკები ანუ პირო-ვნებები

ჩემს ბავშვობაში ყველამ კარგად იცოდა რა უნდა ეჩუქებინათ ჩემთვის, რომ ძალიან გამხარებოდა, ეს იყო რაიმე მუსიკალური ინსტრუმენტი ან სათამაშო, რომელიც რომელიმე მელოდიას უკრავდა. boy-and-piano-joe-rudskiმაშინდელ საქართველოში მარტივი არ იყო ეპოვნათ რაიმე მსგავსი სათამაშო და ძირითადად ნამდვილ (ოღონდ პატარა) გიტარას ან პირის გარმონს ან ნამდვილ დიდ, უზარმაზარ ხის პიანინოს მყიდულობდნენ, რომლის სკამსაც კი ვერ ვწვდებოდი ნორმალურად, თუმცა ტრიალებდა და დაკვრის სიამოვნებასთან ერთად ამ სკამზე თავბრუსხვევამდე ტრიალითაც მშვენივრად ვირთობდი ხოლმე თავს :დ ხუმრობა იქით იყოს და ჩემი მელომანობა ბაგა-ბაღიდან რომ იწყება ეს სხვა პოსტებში უკვე ვთქვი მაგრამ დღემდე მახსენებენ ხოლმე ერთ ხუმრობას “კახი, ტანანა ტანანა” საკმარისი იყო რომ შუა ქუჩაში ჩემივე მუსიკალური (ყველა შესაძლო ხერხით) გაფორმებებით მინი კონცერტი მომეწყო :დ ეს ხუმრობაც იქით იყოს და დღემდე ვერაფერს ვაკეთებ გულით თუ არ მესმის მუსიკა, და თუ არ მესმის, გუნებაში მაინც რომ არ ვღიღინებდე ისე არაფერი გამომდის. გუნებაში ღიღინმა კი თავისი ქნა და ახალი მუსიკების წაღიღინება დამაჩემა, შემდეგ დიდ ხანს ამეკვიატებოდა ხოლმე და იმდეხანს მიტრიალებდა თავში, სანამ როგორმე არ “გავაცოცხლებდი” რამენაირად, მერე მავიწყდებოდა, მერე ისევ სხვა ახალი ამეკვიატებოდა ტვინის “მელომანურ” რომელიღაც უჯრედებში და ისევ იგივე ნმეორდებოდა. ასე გრძელდება დღემდე. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: