ჩემი მუსიკები ანუ პირო-ვნებები

ჩემს ბავშვობაში ყველამ კარგად იცოდა რა უნდა ეჩუქებინათ ჩემთვის, რომ ძალიან გამხარებოდა, ეს იყო რაიმე მუსიკალური ინსტრუმენტი ან სათამაშო, რომელიც რომელიმე მელოდიას უკრავდა. boy-and-piano-joe-rudskiმაშინდელ საქართველოში მარტივი არ იყო ეპოვნათ რაიმე მსგავსი სათამაშო და ძირითადად ნამდვილ (ოღონდ პატარა) გიტარას ან პირის გარმონს ან ნამდვილ დიდ, უზარმაზარ ხის პიანინოს მყიდულობდნენ, რომლის სკამსაც კი ვერ ვწვდებოდი ნორმალურად, თუმცა ტრიალებდა და დაკვრის სიამოვნებასთან ერთად ამ სკამზე თავბრუსხვევამდე ტრიალითაც მშვენივრად ვირთობდი ხოლმე თავს :დ ხუმრობა იქით იყოს და ჩემი მელომანობა ბაგა-ბაღიდან რომ იწყება ეს სხვა პოსტებში უკვე ვთქვი მაგრამ დღემდე მახსენებენ ხოლმე ერთ ხუმრობას “კახი, ტანანა ტანანა” საკმარისი იყო რომ შუა ქუჩაში ჩემივე მუსიკალური (ყველა შესაძლო ხერხით) გაფორმებებით მინი კონცერტი მომეწყო :დ ეს ხუმრობაც იქით იყოს და დღემდე ვერაფერს ვაკეთებ გულით თუ არ მესმის მუსიკა, და თუ არ მესმის, გუნებაში მაინც რომ არ ვღიღინებდე ისე არაფერი გამომდის. გუნებაში ღიღინმა კი თავისი ქნა და ახალი მუსიკების წაღიღინება დამაჩემა, შემდეგ დიდ ხანს ამეკვიატებოდა ხოლმე და იმდეხანს მიტრიალებდა თავში, სანამ როგორმე არ “გავაცოცხლებდი” რამენაირად, მერე მავიწყდებოდა, მერე ისევ სხვა ახალი ამეკვიატებოდა ტვინის “მელომანურ” რომელიღაც უჯრედებში და ისევ იგივე ნმეორდებოდა. ასე გრძელდება დღემდე. Continue reading

Categories: My Life | Tags: , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

ამოუცნობი სუბიექტები

ვგრძნობ, მთელი სხეულით, მთელი არსებით, მთელი გულით და გონებით ვგრძნობ, რომ სადაცაა ავფეთქდები, დავიშლები, ნაკუწებად დავიყოფი და ბოლოს ავორთქლდები. ვგრძნობ, რომ შიგნიდან რაღაც ისეთი ეხეთქება სხეულს, რომელიც ვერც ხმა ანთავისუფლებს, ვერც ფურცელზე კალმით წერა და ვერც მუსიკა. ეხეთქება და ღრიალებს.. რომ ვიცოდე ეს რა არის, ან როგორ გადმოგცეთ, გეფიცებით, ყველაფერს გეფიცებით პირდაპირ დავწერდი მაგრამ ვერ ვახერხებ ავხსნა. არ ვიცი ვინმე ჩემსავით თუ ყოფილხართ ოდესმე (ან ახლა ხართ) მაგრამ დამიჯერეთ – ამას არავის ვუსურვებ.

არ მინდა ძალიან გავაზვიადო, გავაბუქო, ბუზი სპილოდ მოგეჩვენოთ მაგრამ ეს ის მომენტია, როცა თავს ვერ ვაკონტროლებ. ალბათ ეს რაღაც არის დამნაშავე, რომ დღეს ჩვეულებრივი ალკოჰოლიკი ვარ, რომ არასოდეს ვამბობ ნარკოტიკზე უარს, რომ ვაუბედურებ, და რაც ყველაზე სამწუხაროა – ვხვდები, როგორ ვაუბედურებ საკუთარ ცხოვრებას. Continue reading

Categories: My Life | Tags: , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

გილოცავ დაბადების დღეს

დიდი ფიქრი არ მჭირდება იმაზე დავწერო თუ არა ეს პოსტი, უფრო დიდი საფიქრალი ის არის – როგორ მოვახერხო, რომ სწორად დავწერო ყველაფერი და არ იყოს არაფერი ზედმეტი..

თუმცა, რა სისულელეა, ალბათ, ყველაფერს მაინც ვერ დავწერ სწორად და პირდაპირი მნიშვნელობით, ამიტომ ჯერ პირდაპირ მოგილოცავ დაბადების დღეს, ყველაფერს საუკეთესოს გისურვებ და შემდეგ მოგიყვები, რა, როგორ, როდის და რატომ. არ დავიწყებ თავის მართლებას, არც არის საჭირო, ეგეც რომ არა – ძალიან დაგვიანებულია, თუმცა მახსენდება შარშანწინდელი სექტემბერი და იმედი – არა, უფრო ის სევდანარევი სიხარული იღვიძებს იმ იდეით, რომ არასოდეს არ უნდა თქვა არასოდეს.. რა სისულელეებს ვწერ🙂

ხო.. გილოცავ დაბადების დღეს!! და ეს ყველაფერი დაზუთხულ სადღეგრძელოს რომ არ დავამსგავსო, ერთ პატარა ისტორიას გაგახსენებ :)  Continue reading

Categories: My Life | Tags: | 3 Comments

შეყვარებული იდიოტი

ზის და ფიქრობს, ფიქრისგან სისხლი ტვინში უგუბდება და ადექვატურობას კარგავს, აზროვნების უნარს კარგავს. პარალიზებული ზის და მთელი ეს დრო ფიქრობს მაგრამ ერთი ფიქრის დასრულებას ვერ ასწრებს რომ მეორე ფიქრი ჩაუქროლებს, მერე მესამეც აყვება და საბოლოოდ არეული, დაბნეული და გაოგნებული, იმედგაცრუებული და დამარცხებული მუშტს ისეთი სიმწრით კრავს, თითქოს მართლა შეეძლოს არარეალური მაგრამ მყარი კედლის განგრევა, ჩამოშლა, გაქრობა და დავიწყება. ეს უკანასკნელი აქამდეც იცოდა რომ შეუძლებელი იყო მაგრამ თურმე შეუძლებელია არაფერია, ეს სხვა გამოცდილებამ დაუდასტურა, მხოლოდ დროა საჭირო, დრო და შორი მანძილი, თუმცა ამ შემთხვევაში გაბრაზება და ტკივილი იმაზე ძლიერია, რომ არაამქვეყნიური ხმით, ყველაზე უკანასკნელი სიტყვების ბოლო ხმაზე ღრიალიც კი არ ერიდება.

იმ წუთებში ყველაფერზე ერთად ფიქრობს, გარდა იმისა, თუ რას იფიქრებენ სხვები, ზის სამარისებულ სიჩუმეში და სიმწრის ღიმილი აქვს ტუჩებზე შემხმარი. როცა ეგონა, რომ ყველაფერი კარგად იყო, ცოტაც, სულ ცოტა დროც და ყველაფერი იდეალურად აეწყობოდა (და თუმცა გულის სიღრმეში მაინც არ ჯეროდა ბოლომდე ამის) ზუსტად მაშინ თვალწინ თმამად აუფრიალეს სადომაზოხისტური რეალობა, სადაც თვითონ გაყო თავი, იცოდა ეს მაზოხიზმი რასაც ნიშნავდა მაგრამ მაინც გარისკა. Continue reading

Categories: My Life | Tags: , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

მე შენი სურათი ვიპოვე

სამწუხაროა, როცა ყველაფერს ხმამაღლა და თამამად ვერ იტყვი, უფრო სწორედ არ იტყვი, იმიტომ რომ ეს რაღაც კონკრეტული მხოლოდ შენ არ გეხება და თავს ზემოთ ძალა არ არის, გიწევს მიკიბ-მოკიბული ფრაზებით წერო ის ისტორია, რომელიც მთელი ცხოვრება გაგყვება, გაგახსენდება და შიგადაშიგ სახეზე წამიერი ღიმილით დასრულდება ხოლმე🙂

არადა წლები გავიდა, ის ინტრიგა, აღფრთოვანება და ემოცია კი ჯერ ისევ კარგად მახსოვს.. პირველი პოსტი, რომელმაც ამაფორიაქა და ამრია, კონკრეტულ გრძნობებზე დამაფიქრა; პირველი პიემი, რომელიც არც თუ ისე კარგად ჩაიარა; პირველი ზარი სკაიპში, რომელიც ეს იმაზე მეტი იყო, ვიდრე მოველოდი და პირველი შეხვედრა, რომელიც ხელახლა დაბადებას გავდა🙂

მოვრჩები ამ სასაცილო პათეტიკას და პირდაპირ დავწერ, დღემდე ვნანობდი, გული მწყდებოდა, რომ შენი არცერთი სურათი არ მქონდა, თავი ბოლო იდიოტი მეგონა ამის გამო.. როგორ შეიძლებოდა მე შენი, თუნდაც მხოლოდ ერთი სურათი მაინც, არ მქონოდა?!🙂 Continue reading

Categories: My Life | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments

რაც არ გკლავს – ის გაძლიერებს

ამ რამოდენიმე დღის წინ საინტერესო, ნაცნობ და თან ძალიან მტკივნეულ სიტუაციას, სრულიად შემთხვევით შევესწარი და გამომდინარე იქიდან, რომ არ მინდა დავკონკრეტდე ამ სიტუაციაზე, ვეცდები მაქსიმალურად აღვწერო ის ძველი იმედგაცრუება, რომელიც გამახსენა და ამომიტივტივა თავში + დამარწმუნა აქამდე მიღებულ გადაწყვეტილებაში, რომ სწორია..

არც ისე შორეულ წარსულში, სადაც ორ სამყაროს შორის ვიყავი გაჩხერილი და ორივეს თავისი მიზიდულობის კანონი გააჩნდა, ვერც ერთს ვერ ეყო ბოლომდე იმის ძალა, რომ ‘გადავებირე’.. ბევრი მიკიბ-მოკიბვის გარეშე, პირდაპირ რომ ვთქვა – ადრე, რომელიღაც პოსტში ვწერდი ”ეს, მთელი ბავშვობა და ერთად გატარებული წლები არ მემეტება დასაკარგად-მეთქი„ მაგრამ როცა ადამიანს ცდილობ რომ ყველაფერი გაუგო, აპატიო, ბევრი გაუტარო და ა.შ ბოლოს ძალიან ზარალდები, თვითონ ზარალდები, ორმაგად და მე პირდაპირ გადავწყვიტე, რომ აღარაფერი მეცადა და ისე დამეტოვებინა ყველაფერი, როგორც იყო, უბრალოდ ის დარჩა ჩემს გვერდით და მე აღარ ვცდილობდი მასში დადებითის და უარყოფითის ძებნას..

ერთმანეთის ცხოვრებაში ვიყავით ყველაზე ნაცნობები – ყველაზე უცხოებივით.. ჯერ დროის ფაქტორი, მერე პატარა დინსტანციები, მერე უხერხული სიჩუმეები და ბოლოს ვეღარც სასაუბრო თემის პოვნა – აქ მივხვდი, რომ მე ის დავკარგე, ის ადამიანი დავკარგე ვის გამოც თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ მთელი ჩემი ცხოვრება შევწირე.. უანგაროდ.. ვის გამოც იმ ადამიანთან იდეალური ურთიერთობა დავთმე, რომელსაც ალბათ სიცოცხლეზე მეტადაც ვუყვარდი და კიდევ ძალიან, ძალიან ბევრი რამ, მართალია მან არ იცის, ვერც გაიგებს და ვერც მიხვდება მაგრამ მე ვცდილობდი ყველანაირად შემენარჩუნებინა ჩვენი ურთიერთობა.. უშედეგოდ..

Continue reading

Categories: My Life | Tags: , , , , , , , , , | 4 Comments

მთვრალი, ქუჩებში, აპლიკაციიდან

ძალიან არ მინდა ეს პოსტი ხვალ, ზეგ ან მაზეგ ვინანო, რადგან არაფხიზელ მდგომარეობაში ვწერ.. არც ის მინდა ვინმეს ეგონოს – დეპრესიულ ტიპებს რომ ახასიათებთ ის მჭირს, არ ვქვითინებ ახლა და არც რაიმეს განვიცდი, უბრალოდ წერა მომინდა. ალბათ, ცუდ ხასიათზე ვარ და მაგიტომ უფრო. წინასწარ ვიცი, რომ სისულელეებს დავწერ, თან მობილურით მეორედ ვპოსტავ ბლოგზე და შეცდომებიც უამრავი იქნება მაგრამ მე ხომ აღარ ვშლი უკვე დაწერილს🙂
მოკლედ, რისი თქმაც მინდა არც ისე უცნაურია, უბრალოდ მე გამიკვირდა, როცა დავფიქრდი: -რა გამაბედნიერებდა ეხლა?! და პასუხი იყო -სხვა სიყვარული!!..
საქმე იმაშია, რომ მე სიყვარული მასწავლეს (პირდაპირი გაგებით), განმიმარტეს და ამიხსნეს, თუ როგორ უნდა მიყვარდეს (მრავლობითში რა ცუდად ჟღერს🙂 არადა ‘ის’ ყოველთვის ‘ერთადერთი’ იყო, არის და იქნება..)
ხოდა ეს, სხვა სიყვარული მჭირდება, უფრო სწორედ სხვანაირი სიყვარული.. აქამდე ნასწავლისგან განსხვავებული, არაპუნქტუალური, არაპროგნოზირებადი, გიჟური და არადამოკიდებული გარე ფაქტორებზე.. ძალიან ბევრს სხვა დამოკიდებულება გექნებათ ამ ყველაფრის მიმართ, ვიცი და იტყვით – ეგ რაღა სიყვარულია-ო მაგრამ ალბათ გადავაწყდები ოდესმე იმას, ვინც ჩემსავით ფიქრობს.. სულელურად ჟღერს მაგრამ ალბათ ზოგჯერ ყველაფერს სიტყვებით ისე კარგად ვერ გადმოსცემ, როგორც საჭიროა (მითუმეტეს ჩემნაირი მთვრალი), თუმცა იმედია მაინც მიხვდებით, მიმიხვდებით.. რატომღაც წარმოვიდგინე,  რომ ფართო აუდიტორიას ვესაუბრები ეხლა და ბოლოს გამახსენდა, ბლოგზე რომ კაცი შვილის ჭაჭანება არ არის🙂
დეპრესიაში ნამდვილად არ ვარ, თუმცა ყველა საკმაოდ მყარი მიზეზი მაქვს საამისოდ, რომ ვიყო.. ალბათ ამაში სხვა ახალ-ახალი გარემოებები და ‘სახეები’ მეხმარებიან.. თორემ არც ისეთი ძლიერი ვარ, როგორიც მანამდე.. ზოგჯერ შემომეპარება ხოლმე გულჩვილობა და ფაქ, ისეთ სისულელეზე ავჩუყდები ხოლმე (მუსიკაზე, ფილმის სიუჟეტზე, სიმღერის ტექსტზე, წიგნის პერსონაჟზე, ერთხელ ნახატზეც კი) რომ ბოლოს გულიანად მეცინება🙂
მარტო ყოფნას ერთადერთი ცუდი თვისება ის აქვს, რომ ძალიან მარტივად უშვებ ძალიან ბევრ და დიდ შეცდომებს.. შეგნებულად არ ვუწოდებ მათ გამოუსწორებელს.. მხოლოდ ერთი სიმთვრალე და კონკრეტული სიტუაციები კმარა, რომ (დროებით მაინც) დაწყობილი, დამშვიდებული და დალაგებული ცხოვრება ავურიო და მერე ისევ ამის დალაგებას, დაწყობას ან სულაც დავიწყებას დიდი ხანი მოვუნდე..
მითხრეს – ყურადღების დეფიციტში ხარ და მაგის ბრალია, ასეთი დაბნეული რომ ხარ-ო.. ალბათ ასეც არის, იმდენად ვიყავი ‘კონტროლს’ მიჩვეული, რომ..🙂
ძალიან, ძაალიან ცუდი მომენტია, როცა კარგად ვხვდები და ვაანალიზებ, თუ რამდენ ადამიანს გავუცრუე იმედები და არ აღმოვჩნდი ისეთი ძლიერი, როგორიც მათ ვეგონე, ოდესღაც..
ნამდვილად არ ვარ იდეალური ადამიანი და ეს არავისთვის არასოდეს დამიმალავს მაგრამ შემიძლია ვიყო რეალური, უბრალოდ ის ვინც ვარ და მე ესეც სრულებით მაკმაყოფილებს ჩემი სინდისის წინაშე რომ (შედარებით) მაინც სუფთა ვიყო..
დღეს იმდენ ახალ, უცნობ და ნაცნობ სახეებს შევხვდი რომ ავირიე, ბევრიც ბევრს მივამსგავსე და გამახსენა, ძალიან ბევრი დავლიე და რაც აღსანიშნავია -მარტომ, რატომღაც დიდი ხანია უკვე რაც მომწონს მარტო დალევა და თრობა, მერე უფრო თავისუფლად ვგრძნობ ხოლმე ალბათ თავს.. უკვე თენდება, დავდივარ ქუჩებში, მთვრალი, როგორც ამას წლების წინ ვაკეთებდი და მოწყენის საშუალებას არ ვაძლევ საკუთარ თავს, ვფიქრობ და თან ამას ვწერ.. ბულშით – ეს სხვანაირი სიყვარულიც, ბულშით – ეს უწიპუწი რომანტიკულობაც, ბულშით – ქარაგმებით საუბარი.. სახლში მინდა..🙂
მე არავის ვეძებ და არც არაფერს.. მე უბრალოდ მთვრალი ვარ და ვიდრე ისევ რაიმე შეცდომა დამიშვია გავხსენი ვორდპრესის აპლიკაცია და წერა დავიწყე, მეტი არაფერი🙂 ტაქსი მოვიდა, ამას დავდრაფტავ და მერე დავდებ :* ძალიან მომენატრა ბლოგი❤

Categories: My Life | Tags: , , , , , , , , , , | 2 Comments

აღარანაირი პირადი

რამდენჯერ ყოფილა მომენტი, როცა ფიქრებში წასულს და შემდეგ დაბრუნებულს გამეფიქრა – ნეტავ ეხლა ვორდპრესის ნიუ პოსტი მქონდეს გახსნილი-მეთქი (ანალოგიური ხდება მუსიკაზეც), იმიტომ რომ ზოგჯერ მხოლოდ იმ მომენტში, იმ წუთებში არის რაღაც კონკრეტული მნიშვნელოვანი და აღსანიშნავი, მერე დრო გადის და ეკარგება მნიშვნელობა, ანდაც სულაც გვავიწყდება ხოლმე, რისი აღწერა ან მოყოლა გვინდოდა.. ეს დღეებია მინდა დავწერო, რომ ჩემი მცირე ხნიანი დაკვირვებით მივხვდი, რომ ადამიანები ზოგჯერ ძალით იზღუდავენ საკუთარ თავებს და ჩარჩოებში იკეტებიან, არავინ არაფერს უკრძალავს, არავინ არაფერში აკრიტიკებს, საერთოდ არავინ არაფერს ერჩის მაგრამ მაინც აქვთ განცდა, რომ “ეს არ შეიძლება, იმიტომ რომ..” საბოლოოდ არც აქვთ პასუხი და არც იციან რატომ, განა არ უნდათ, ან არ შეუძლიათ – უბრალოდ არ შეიძლება”..🙂 სასაცილოა..

მაგას თავი დავანებოთ და.. რამოდენიმე დღის წინ ფეისბუქზე უწყინარი პოსტი დავწერე, ისეთი, ლირიული, დიდი არაფერი, უბრალოდ ვრცლად საკუთარ თავზე, ცოტათი ზედმეტი დეტალებით:

Continue reading

Categories: My Life | Tags: , , , , , , , , , , | 2 Comments

არასოდეს

ვიცი, რომ არასოდეს წაიკითხავ.. და თუ მაინც წაიკითხავ, დარწმუნებული ვარ, ვერ მიხვდები ბოლომდე რისი თქმა მინდა და რას ვგულისხმობ, ვერ მიხვდები რატომ არ არის არსად არცერთი სმაილი, არცერთი ემოცია, არცერთი სიტყვა და წინადადება მომავალზე.. თუ წაიკითხავ და მართლა ვერაფერს მიხვდები, თუ შენთვის მართლაც არაფრის მთქმელი პოსტი დამიწერია – უბრალოდ გათიშე ტაბი და არც ის მითხრა რომ ეს წაიკითხე – არასოდეს!!

“არასოდეს” ძალიან ზოგადი და თანაც პირობითი ფორმაა, თუმცა ეს არასოდეს მთელი მარადიულობაა მაშინ, როცა ჩვენი ერთად ყოფნა წარმოუდგენელი და შეუძლებელია. ჯერ მეგონა, რომ მე ვიყავი დამნაშავე, შემდეგ შენ გადმოგაბრალე, ბოლოს სხვებს.. მაგრამ რაც არ უნდა მივედ-მოვედო დამნაშავეს ვერ ვიპოვი. სიმართლე რომ ვთქვათ არც არაფერი დაშავებულა, არც დაშავდება, რადგან ვიცი როგორი ბედნიერიც ხარ ახლა, მართალია ჩემთან არა მაგრამ ხომ ხარ.. მასთან.. რა მნიშვნელობა აქვს..

Continue reading

Categories: Uncategorized | დატოვე კომენტარი

ყველაფერს ვამჩნევ – არაფერს ვიმჩნევ

თითქმის ორი თვე გავიდა, რაც ბლოგზე აღარ შემომიხედავს და აღარაფერი დამიწერია. ძალიან ბევრი რამ შეიცვალა ამ პერიოდში, ბევრი რამ გაირკვა და თავისი სახელი დაერქვა; თუმცა მაინც იყო, არის და ალბათ სულ იქნება ისეთი რაღაცებიც, რაც არასოდეს გაირკვევა ბოლომდე და ალბათ ჯობია არც არასოდეს აიხსნას – ვინ, რა, როგორ, რატომ და ა.შ..

უბრალოდ დრო გადის, გადის და მით უფრო მიჩნდება უსამართლობის განცდა, რომ “საზოგადოება” იმაზე მეტს ითხოვს ზოგჯერ, ვიდრე ერგებათ, ვიდრე ეკუთვნით, ვიდრე იმსახურებენ, არადა რა მარტივი იქნებოდა ზოგჯერ ჩემნაირების მართვა, ჩემნაირებზე ზეგავლენის მოხდენა, რომ არა ის, რაც უკვე კარგა ხნის წინ გავიარე.. არ ვტრაბახობ მაგრამ “ზრდის საფეხურები” (რომელზეც ამასწინათ ვწერდი, ისე ჩამოვაყალიბე და შევასრულე, რომ არ ჩავთვალე საჭიროდ ამაზე აქ მეწერა, რადგან ეს იმაზე გაცილებით ინდივიდუალური აღმოჩნდა და იმდენად პირადულ კონტექსტებში, ვიდრე ზოგადად აქ ვწერ ხოლმე), შეიძლება ითქვას პირველი საფეხურიდან ერთი ნახტომით ბოლოში გავედი და ერთ რამეს მივხვდი – ზოგჯერ ადამიანები იმდენად სულმდაბლები არიან, რომ მე მესმის იმათი ვისაც ანთროპოფობია ჭირს და მგონი საკმაოდ საფუძვლიანადაც.. Continue reading

Categories: My Life | Tags: , , , , , , , , , | 2 Comments

let’s get lost..

ყველაზე პირდაპირი ადამიანებიც კი არ ლაპარაკობენ იმას, რაც ნამდვილად უნდათ რომ თქვან და ყვველაზე თამამი ადამიანებიც კი არ ამბობენ იმას, რაც სინამდვილეში აქვთ სათქმელი.. “ზოგჯერ თქმა სჯობს არა-თქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების” – ეს ამ ორმა წინადადებამ გამახსენა და ერთი-ერთშია ის, რაც მთელი ამბებით და პატარ-პატარა ისტორიებით მინდოდა დამეწერა.. ხო, ყველამ კარგად ვიცით (მეტ-ნაკლებად), რომ ყველაზე მეტ შეცდომას ის უშვებს, ვინც ბევრს ლაპარაკობს და სამწუხაროდ ყველაზე ნაკლებად ის განიცდის ამას, ვინც უსმენს.. არაფერი პირადული – ეს ისე..🙂

..რამდენიმე კვირის წინ საკუთარი თავი გამახსენეს იმ პერიოდში, როცა პირველად აღმოვაჩინე, როცა მივხვდი და როცა ბოლომდე გავიაზრე – რომ ნამდვილად მიყვარდა; მაშინ გაცილებით ემოციური, მორცხვი და მორიდებული ვიყავი, ვიდრე ეხლა ვარ მაგრამ ამის თქმა მაინც არ გამჭირვებია.. ხოდა, დღეს მთელი დღეა ვავლებ პარალელებს ჩემსა და მას შორის და გულწრფელად მეცინება, რადგან მეც რამდენიმე დღის წინ ისეთივე რეაქცია მქონდა, როგორც მას – და მე მიკვირდა მაშინ, რატომ ეჩვენება წარმოუდგენლად, ან საერთოდ, ხომ არ გონია ვატყუებ მეთქი🙂 Continue reading

Categories: My Life | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: