თვითგადარჩენის ინსტიქტი

მარტო და პრინციპში დამოუკიდებელი ცხოვრებაც ჩემთვის უცხო არ არის მაგრამ ამას დამატებული „ახალი გარემოებები“ უკვე სხვა ვითარებას ქმნის ჩემს ამ ცალკე გადასვლაში. ახალ გარემოებებში კი უცხო ქვეყანა და ქალაქი ვიგულისხმე, სადაც არავის ვიცნობ, აბსოლიტურად არავის. ვწერ და მეცინება, რა ჯანდაბა მინდა აქ მაგრამ უბრალოდ დრო იყო, საჭირო და სწორი დრო.

თავი ზოგჯერ ძალიან ბებერი მგონია ხოლმე, ქუჩაში რომ გადის, ვეღარავის ცნობს და ამნეზია დამართებული უკან, სახლის კარს ვერ აგნებს (ხო, თავიდან მართლა ვიკარგებოდი ხოლმე და მობილურის მაპით ვბრუნდებოდი სახლში). ცუდი ის არის, რომ ვხვდები – აქ ძალიან გამიჭირდება ყოფნა მაგრამ დაბრუნება მაინც არ მინდა, ცუდი ის არის, რომ ვხვდები უარესი იყო იქ, სადაც ვიყავი (ცუდ ურთიერთობებს, საერთოდ რომ არ არსებობდეს არაფერი, ხომ ჯობია?? ჯობია.) Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

უკვე დასრულებული ამბის დასასრული

არ ვიცი რამდენჯერ უნდა დავემშვიდობო, რომ გავუშვა. არ ვიცი როდის გავიღვიძებ ისე რომ არ გამახსენდეს. არც ის ვიცი ამ პოსტებს რატომ ვწერ მაგრამ იყოს ეს (საბოლოოდ) მერამდენეღაცა პოსტი იმ ამბის პატივსაცემად, რომელსაც ოდესმე შესაფერის მემორიალს, მელოდიას, პოემას ან ფილმს თუ არა, ჩემი ცხოვრების უკანასკნელი საათებიდან ალბათ ნახევარს მაინც მივუძღვნი. აქ ამით დავასრულებ მე ჩემს ამბავს, რომელსაც წლებია ვწერ ბლოგზე.

ეს ამბავი კი ასე დაიწყო. (მგონი ამ დეტალებს პირველად (და უკანასკნელად) ვწერ და იმედია არასოდეს ვინანებ)

***

როცა პირველად დავინახე, რომ ვაღიარო, ვერც კი ვიცანი. უფრო სწორედ ვერ წარმოვიდგინე, რომ შეიძლებოდა ის ნამდვილი ყოფილიყო, რეალური და თან მითუმეტეს ჩემს პირისპირ მდგარიყო. მშვიდად მოდიოდა კორპუსებს შორის, რაღაც მომენტში მომეჩვენა კიდეც რომ არ უნდოდა მოსვლა მაგრამ თითქოს მხოლოდ გაუგებარი ინტერესი აიძულებდა ნაბიჯებს აჰყოლოდა, მოდიოდა და მაკვირდებოდა.

შორიდანვე ვგრძნობდი ამას, რომ ფიქრობდა – მე უბრალოდ ერთი პატარა, გალეული, არც ისე ჭკვიანი, მოკლედ – მისთვის შეუფერებელი ტიპი ვიყავი. მის პირველივე გამარჯობაში იგრძნობოდა ეჭვი, რომ ეგონა არაფერი გამოვიდოდა.  მისმა პირველმა გაღიმებამ კი, რაც არ უნდა პათეტიკურად ჟღერდეს, მაინც თავისი გაიტანა და დამარწმუნა იმაში, რომ ნამდვილად არ ვცდებოდი – მიყვარდა. ხო, მე ეს დიდი გაუგებრობა ყოველთვის მჭირდა, ამაში მრავალი წლის გამოცდილი ვიყავი და ახლა ეს, თითქოს ეს პატარა არარეალური გატაცება უცებ ძალიან დიდ და სერიოზულ ამბავში გადაიზარდა. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: | %(count)s კომენტარი

შორიდან დანახული რეალობა

                              ზოგჯერ ძალიან მინდა რომ არსებობდეს რამე თანამედროვე მოწყობილობა, რომელიც ჩემს ფიქრებს ჩაინიშნავს და ავტომატურად დაწერს აქ (დრაფტებში), რადგან როცა ფიქრობ ერთია და როცა ამ ნაფიქრს წერ – მეორე.. ზოგჯერ მინდა რომ ამ ცხოვრებას სადმე რესტრატი ვუპოვო, გადავტვირთო და შემდეგ უპრობლემოდ დავიწყო ახალი ცხოვრება, ჩაპროგრამებული ახალი ანტივურესებით და გასუფთავებული D დისკით 🙂 აქამდე დრაფტში ერთი დასრულებული პოსტი მეწერა ახალ ცხოვრებაზე, რომელიც მეგონა რომ უკვე დავიწყე.. იმ ახალ ცხოვრებაზე, რომელშიც ეს ახალი გარემო, ახალი სახლი, ახალი ნაცნობები, ახალი სალაპარაკო ენა და ახალი დასახული მიზნები დამეხმარებოდნენ დამეწყო ცხოვრება სუფთა ფურცლიდან. სიტყვა სიტყვით აღვწერდი, მდგომარეობას, სიტუაციას და alone-boy-cigarret-grunger-Favim.com-5094465პერიოდებს, თუ რატომ მინდოდა ძველი ცხოვრების დავიწყება მაგრამ მივხვდი რომ ეს ძალიან ძნელია, თითქმის შეუძლებელი, თან როცა მარტო ვარ.. და მე უკვე მეორე წელია მარტო ვარ..

თურმე ძალიან ძნელია დაივიწყო ადამიანები,  რომლებმაც შენი ცხოვრება, რაღაც ეტაპზე რადიკალურად შეცვალეს, ბევრი რამ გასწავლეს და ჩამოგაყალიბეს. აქ ძალიან რთულია ამ პარადოქსს გაუმკლავდე, როცა გინდა ახალი ცხოვრების დაწყება მაგრამ გენანება მსხვერპლად შეწირო ყველა ის კარგი მოგონება, რომელიც მათთან გაკავშირებს.. გახსენდება მთავარი დევიზი, რომელიც სულ პირველად „რა მნიშვნელობა აქვს“ იყო და როგორ შეიცვალა „არასოდეს თქვა არასოდეს-ით“, ბოლოს კი როგორ ტრანსფორმირდა და გახდა „ყველაფერი წინ არის“.. ყველაფერი წინ არის მაგრამ უკან რამდენი რამ და ვინმე მრჩება, რა დათვლის.. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , | დატოვე კომენტარი

დრო და მიზეზი

ამ ცხოვრებაში ყველაფერს თავისი დრო და მიზეზი აქვს, ყველაფერს საკუთარი (თუნდაც სუბიექტური) ახსნა გააჩნია. არ არსებობს არცერთი აზრი, რომელსაც შეუძლებელია კონტრარგუმენტი არ მოუძებნო და არ შეეკამათო, ყველაფერს საკუთარი სიმართლე და ტყუილი ამოძრავებს (იშვიათად სინდისიც) და უფრო ლაკონურად რომ ვთქვა, მოკლედ, ეს ყველასათვის ნაცნობი (და უცნობი) აქსიომა ძალიან, ძალიან იშვიათი შემთხვევაა. Continue reading

Categories: ზოგადი თემები, My Life | ტეგები: , , , , , , | 9 Comments

∞-ის დასასრულის დასაწყისი

ყველას ცხოვრებაში დგება გარდამტეხი პერიოდები, როცა თავად ცხოვრება, შენი ნებით თუ უნებლიედ იცვლება, კალაპოტს იცვლის, სხვა გეზით, მიმართულებით, პრინციპით და მორალით მიედინება და შენ ამ დროს დგები და უბრალოდ დინებას მიყვები. ამ დროს ყველა, შენი ნაცნობი თუ უცნობი წარმატებას და კეთილ სურვილებს გისურვებს მაგრამ რეალურად არავინ იცის რა მოხდება მომავალში. არავინ იცის და სხვები ამას დიდად არც განიცდიან რა იქნება, რა მოხდება, რა შეიცვლება შენს ცხოვრებაში, ყველას ხომ თავისი მომავალი აქვს და შენც შენი არჩევანით აწყობ პრიორიტეტებს, ისახავ მიზანს და ალბათ (იშვიათად მაგრამ მაინც) მოიხედები უკან, იმის გადასამოწმებლად, სადმე რამე შეცდომა ხომ არ დაუშვი. სწორედ ამ გარდამტეხ პერიოდებში ხდება, როცა სუფთა ფურცლიდან გინდა ყველაფრის დაწყება და ცდილობ იმ ახალ ცხოვრებაში, სადაც ყველაფერი ახალი, სუფთა და თავისუფალია, არ გადაიყოლო ძველი, ბინძური, დახეული, დაჭმუჭნული და გახუნებული შეცდომები, რომელსაც მუდმივად, ყოველ მეორე ნაბიჯზე იმაორებდი და იმეორებდი. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , | დატოვე კომენტარი

ორი ათას თექვსმეტი

ესეც ასე, ჩემი ოცდამეოთხე ახალი წელი მოდის, ორი ათას ჩვიდმეტი წელი, მამლის წელი, ჩემი წელი და მეორე წელი უშენოდ 🙂 რაც არ უნდა ვცადო ისევ ისეთი მხიარული პოსტი არ გამომივა, როგორებსაც ადრე ვწერდი ხოლმე, ბუნებრივია, რადგან აღარც ისეთი ხალისიანი ვარ, როგორც ადრე მაგრამ მაინც შევეცდები ისევ ისეთი პირდაპირი და გულწრფელი ვიყო, როგორც ადრე 🙂

სანამ იმის მოყოლას დავიწყებდე, რა იყო ახალი ამ წელს, რა მომიტანა, რა წამართვა, რა მასწავლა და ა.შ ბლა ბლა ბლა შემაჯამებელი ბანალური ფრაზებით, გეტყვი, რომ ძალიან მომენატრე, უფრო და უფრო ძალიან მენატრები, იმაზე ძალიან ვიდრე წარმოგიდგენია და გგონია.. მაგრამ ეს არაფერს ცვლის, სამწუხაროდ.. ხო.. გავაგრძელოთ..

წელს ბევრი რამ მოხდა, ბევრი რამე შეიცვალა, უამრავი ადამიანი გამოჩნდა და იმაზე მეტი გაქრა ვიდრე იყო.. ვის ადარდებს, მეც შევიცვალე (თუმცა ამას უფრო გაზრდას დავარქმევდი), გავიზარდე.. მომემატა გამოცდილება, პატარ-პატარა თავგადასავლები, ისტორიები, ცოტა პრობლემებიც, ასაკიც და იდეები, ოცნებები, რომლებიც ვერ ავისრულე ამ წელს, კარგად გადასახედია – ღირს კი რომ ავისრულო მომავალ წელს(?!).. იყო იმედგაცრუებაც, წარმატებაც, მოულოდნელობაც, გართობაც, დეპრესიებიც, მოკლედ, როგორც ცხოვრებაში ჩვეულებრივ ხდება ხოლმე.. 🙂 Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , | 3 Comments

ჩემი მუსიკები ანუ პირო-ვნებები

ჩემს ბავშვობაში ყველამ კარგად იცოდა რა უნდა ეჩუქებინათ ჩემთვის, რომ ძალიან გამხარებოდა, ეს იყო რაიმე მუსიკალური ინსტრუმენტი ან სათამაშო, რომელიც რომელიმე მელოდიას უკრავდა. boy-and-piano-joe-rudskiმაშინდელ საქართველოში მარტივი არ იყო ეპოვნათ რაიმე მსგავსი სათამაშო და ძირითადად ნამდვილ (ოღონდ პატარა) გიტარას ან პირის გარმონს ან ნამდვილ დიდ, უზარმაზარ ხის პიანინოს მყიდულობდნენ, რომლის სკამსაც კი ვერ ვწვდებოდი ნორმალურად, თუმცა ტრიალებდა და დაკვრის სიამოვნებასთან ერთად ამ სკამზე თავბრუსხვევამდე ტრიალითაც მშვენივრად ვირთობდი ხოლმე თავს :დ ხუმრობა იქით იყოს და ჩემი მელომანობა ბაგა-ბაღიდან რომ იწყება ეს სხვა პოსტებში უკვე ვთქვი მაგრამ დღემდე მახსენებენ ხოლმე ერთ ხუმრობას “კახი, ტანანა ტანანა” საკმარისი იყო რომ შუა ქუჩაში ჩემივე მუსიკალური (ყველა შესაძლო ხერხით) გაფორმებებით მინი კონცერტი მომეწყო :დ ეს ხუმრობაც იქით იყოს და დღემდე ვერაფერს ვაკეთებ გულით თუ არ მესმის მუსიკა, და თუ არ მესმის, გუნებაში მაინც რომ არ ვღიღინებდე ისე არაფერი გამომდის. გუნებაში ღიღინმა კი თავისი ქნა და ახალი მუსიკების წაღიღინება დამაჩემა, შემდეგ დიდ ხანს ამეკვიატებოდა ხოლმე და იმდეხანს მიტრიალებდა თავში, სანამ როგორმე არ “გავაცოცხლებდი” რამენაირად, მერე მავიწყდებოდა, მერე ისევ სხვა ახალი ამეკვიატებოდა ტვინის “მელომანურ” რომელიღაც უჯრედებში და ისევ იგივე ნმეორდებოდა. ასე გრძელდება დღემდე. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

ამოუცნობი სუბიექტები

ვგრძნობ, მთელი სხეულით, მთელი არსებით, მთელი გულით და გონებით ვგრძნობ, რომ სადაცაა ავფეთქდები, დავიშლები, ნაკუწებად დავიყოფი და ბოლოს ავორთქლდები. ვგრძნობ, რომ შიგნიდან რაღაც ისეთი ეხეთქება სხეულს, რომელიც ვერც ხმა ანთავისუფლებს, ვერც ფურცელზე კალმით წერა და ვერც მუსიკა. ეხეთქება და ღრიალებს.. რომ ვიცოდე ეს რა არის, ან როგორ გადმოგცეთ, გეფიცებით, ყველაფერს გეფიცებით პირდაპირ დავწერდი მაგრამ ვერ ვახერხებ ავხსნა. არ ვიცი ვინმე ჩემსავით თუ ყოფილხართ ოდესმე (ან ახლა ხართ) მაგრამ დამიჯერეთ – ამას არავის ვუსურვებ.

არ მინდა ძალიან გავაზვიადო, გავაბუქო, ბუზი სპილოდ მოგეჩვენოთ მაგრამ ეს ის მომენტია, როცა თავს ვერ ვაკონტროლებ. ალბათ ეს რაღაც არის დამნაშავე, რომ დღეს ჩვეულებრივი ალკოჰოლიკი ვარ, რომ არასოდეს ვამბობ ნარკოტიკზე უარს, რომ ვაუბედურებ, და რაც ყველაზე სამწუხაროა – ვხვდები, როგორ ვაუბედურებ საკუთარ ცხოვრებას. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

გილოცავ დაბადების დღეს

დიდი ფიქრი არ მჭირდება იმაზე დავწერო თუ არა ეს პოსტი, უფრო დიდი საფიქრალი ის არის – როგორ მოვახერხო, რომ სწორად დავწერო ყველაფერი და არ იყოს არაფერი ზედმეტი..

თუმცა, რა სისულელეა, ალბათ, ყველაფერს მაინც ვერ დავწერ სწორად და პირდაპირი მნიშვნელობით, ამიტომ ჯერ პირდაპირ მოგილოცავ დაბადების დღეს, ყველაფერს საუკეთესოს გისურვებ და შემდეგ მოგიყვები, რა, როგორ, როდის და რატომ. არ დავიწყებ თავის მართლებას, არც არის საჭირო, ეგეც რომ არა – ძალიან დაგვიანებულია, თუმცა მახსენდება შარშანწინდელი სექტემბერი და იმედი – არა, უფრო ის სევდანარევი სიხარული იღვიძებს იმ იდეით, რომ არასოდეს არ უნდა თქვა არასოდეს.. რა სისულელეებს ვწერ 🙂

ხო.. გილოცავ დაბადების დღეს!! და ეს ყველაფერი დაზუთხულ სადღეგრძელოს რომ არ დავამსგავსო, ერთ პატარა ისტორიას გაგახსენებ 🙂  Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: | 3 Comments

შეყვარებული იდიოტი

ზის და ფიქრობს, ფიქრისგან სისხლი ტვინში უგუბდება და ადექვატურობას კარგავს, აზროვნების უნარს კარგავს. პარალიზებული ზის და მთელი ეს დრო ფიქრობს მაგრამ ერთი ფიქრის დასრულებას ვერ ასწრებს რომ მეორე ფიქრი ჩაუქროლებს, მერე მესამეც აყვება და საბოლოოდ არეული, დაბნეული და გაოგნებული, იმედგაცრუებული და დამარცხებული მუშტს ისეთი სიმწრით კრავს, თითქოს მართლა შეეძლოს არარეალური მაგრამ მყარი კედლის განგრევა, ჩამოშლა, გაქრობა და დავიწყება. ეს უკანასკნელი აქამდეც იცოდა რომ შეუძლებელი იყო მაგრამ თურმე შეუძლებელია არაფერია, ეს სხვა გამოცდილებამ დაუდასტურა, მხოლოდ დროა საჭირო, დრო და შორი მანძილი, თუმცა ამ შემთხვევაში გაბრაზება და ტკივილი იმაზე ძლიერია, რომ არაამქვეყნიური ხმით, ყველაზე უკანასკნელი სიტყვების ბოლო ხმაზე ღრიალიც კი არ ერიდება.

იმ წუთებში ყველაფერზე ერთად ფიქრობს, გარდა იმისა, თუ რას იფიქრებენ სხვები, ზის სამარისებულ სიჩუმეში და სიმწრის ღიმილი აქვს ტუჩებზე შემხმარი. როცა ეგონა, რომ ყველაფერი კარგად იყო, ცოტაც, სულ ცოტა დროც და ყველაფერი იდეალურად აეწყობოდა (და თუმცა გულის სიღრმეში მაინც არ ჯეროდა ბოლომდე ამის) ზუსტად მაშინ თვალწინ თმამად აუფრიალეს სადომაზოხისტური რეალობა, სადაც თვითონ გაყო თავი, იცოდა ეს მაზოხიზმი რასაც ნიშნავდა მაგრამ მაინც გარისკა. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

მე შენი სურათი ვიპოვე

სამწუხაროა, როცა ყველაფერს ხმამაღლა და თამამად ვერ იტყვი, უფრო სწორედ არ იტყვი, იმიტომ რომ ეს რაღაც კონკრეტული მხოლოდ შენ არ გეხება და თავს ზემოთ ძალა არ არის, გიწევს მიკიბ-მოკიბული ფრაზებით წერო ის ისტორია, რომელიც მთელი ცხოვრება გაგყვება, გაგახსენდება და შიგადაშიგ სახეზე წამიერი ღიმილით დასრულდება ხოლმე 🙂

არადა წლები გავიდა, ის ინტრიგა, აღფრთოვანება და ემოცია კი ჯერ ისევ კარგად მახსოვს.. პირველი პოსტი, რომელმაც ამაფორიაქა და ამრია, კონკრეტულ გრძნობებზე დამაფიქრა; პირველი პიემი, რომელიც არც თუ ისე კარგად ჩაიარა; პირველი ზარი სკაიპში, რომელიც ეს იმაზე მეტი იყო, ვიდრე მოველოდი და პირველი შეხვედრა, რომელიც ხელახლა დაბადებას გავდა 🙂

მოვრჩები ამ სასაცილო პათეტიკას და პირდაპირ დავწერ, დღემდე ვნანობდი, გული მწყდებოდა, რომ შენი არცერთი სურათი არ მქონდა, თავი ბოლო იდიოტი მეგონა ამის გამო.. როგორ შეიძლებოდა მე შენი, თუნდაც მხოლოდ ერთი სურათი მაინც, არ მქონოდა?! 🙂 Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: