Posts Tagged With: გრძნობა

ამოუცნობი სუბიექტები

ვგრძნობ, მთელი სხეულით, მთელი არსებით, მთელი გულით და გონებით ვგრძნობ, რომ სადაცაა ავფეთქდები, დავიშლები, ნაკუწებად დავიყოფი და ბოლოს ავორთქლდები. ვგრძნობ, რომ შიგნიდან რაღაც ისეთი ეხეთქება სხეულს, რომელიც ვერც ხმა ანთავისუფლებს, ვერც ფურცელზე კალმით წერა და ვერც მუსიკა. ეხეთქება და ღრიალებს.. რომ ვიცოდე ეს რა არის, ან როგორ გადმოგცეთ, გეფიცებით, ყველაფერს გეფიცებით პირდაპირ დავწერდი მაგრამ ვერ ვახერხებ ავხსნა. არ ვიცი ვინმე ჩემსავით თუ ყოფილხართ ოდესმე (ან ახლა ხართ) მაგრამ დამიჯერეთ – ამას არავის ვუსურვებ.

არ მინდა ძალიან გავაზვიადო, გავაბუქო, ბუზი სპილოდ მოგეჩვენოთ მაგრამ ეს ის მომენტია, როცა თავს ვერ ვაკონტროლებ. ალბათ ეს რაღაც არის დამნაშავე, რომ დღეს ჩვეულებრივი ალკოჰოლიკი ვარ, რომ არასოდეს ვამბობ ნარკოტიკზე უარს, რომ ვაუბედურებ, და რაც ყველაზე სამწუხაროა – ვხვდები, როგორ ვაუბედურებ საკუთარ ცხოვრებას. Continue reading

Advertisements
Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

შეყვარებული იდიოტი

ზის და ფიქრობს, ფიქრისგან სისხლი ტვინში უგუბდება და ადექვატურობას კარგავს, აზროვნების უნარს კარგავს. პარალიზებული ზის და მთელი ეს დრო ფიქრობს მაგრამ ერთი ფიქრის დასრულებას ვერ ასწრებს რომ მეორე ფიქრი ჩაუქროლებს, მერე მესამეც აყვება და საბოლოოდ არეული, დაბნეული და გაოგნებული, იმედგაცრუებული და დამარცხებული მუშტს ისეთი სიმწრით კრავს, თითქოს მართლა შეეძლოს არარეალური მაგრამ მყარი კედლის განგრევა, ჩამოშლა, გაქრობა და დავიწყება. ეს უკანასკნელი აქამდეც იცოდა რომ შეუძლებელი იყო მაგრამ თურმე შეუძლებელია არაფერია, ეს სხვა გამოცდილებამ დაუდასტურა, მხოლოდ დროა საჭირო, დრო და შორი მანძილი, თუმცა ამ შემთხვევაში გაბრაზება და ტკივილი იმაზე ძლიერია, რომ არაამქვეყნიური ხმით, ყველაზე უკანასკნელი სიტყვების ბოლო ხმაზე ღრიალიც კი არ ერიდება.

იმ წუთებში ყველაფერზე ერთად ფიქრობს, გარდა იმისა, თუ რას იფიქრებენ სხვები, ზის სამარისებულ სიჩუმეში და სიმწრის ღიმილი აქვს ტუჩებზე შემხმარი. როცა ეგონა, რომ ყველაფერი კარგად იყო, ცოტაც, სულ ცოტა დროც და ყველაფერი იდეალურად აეწყობოდა (და თუმცა გულის სიღრმეში მაინც არ ჯეროდა ბოლომდე ამის) ზუსტად მაშინ თვალწინ თმამად აუფრიალეს სადომაზოხისტური რეალობა, სადაც თვითონ გაყო თავი, იცოდა ეს მაზოხიზმი რასაც ნიშნავდა მაგრამ მაინც გარისკა. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

აღარანაირი პირადი

რამდენჯერ ყოფილა მომენტი, როცა ფიქრებში წასულს და შემდეგ დაბრუნებულს გამეფიქრა – ნეტავ ეხლა ვორდპრესის ნიუ პოსტი მქონდეს გახსნილი-მეთქი (ანალოგიური ხდება მუსიკაზეც), იმიტომ რომ ზოგჯერ მხოლოდ იმ მომენტში, იმ წუთებში არის რაღაც კონკრეტული მნიშვნელოვანი და აღსანიშნავი, მერე დრო გადის და ეკარგება მნიშვნელობა, ანდაც სულაც გვავიწყდება ხოლმე, რისი აღწერა ან მოყოლა გვინდოდა.. ეს დღეებია მინდა დავწერო, რომ ჩემი მცირე ხნიანი დაკვირვებით მივხვდი, რომ ადამიანები ზოგჯერ ძალით იზღუდავენ საკუთარ თავებს და ჩარჩოებში იკეტებიან, არავინ არაფერს უკრძალავს, არავინ არაფერში აკრიტიკებს, საერთოდ არავინ არაფერს ერჩის მაგრამ მაინც აქვთ განცდა, რომ “ეს არ შეიძლება, იმიტომ რომ..” საბოლოოდ არც აქვთ პასუხი და არც იციან რატომ, განა არ უნდათ, ან არ შეუძლიათ – უბრალოდ არ შეიძლება”.. 🙂 სასაცილოა..

მაგას თავი დავანებოთ და.. რამოდენიმე დღის წინ ფეისბუქზე უწყინარი პოსტი დავწერე, ისეთი, ლირიული, დიდი არაფერი, უბრალოდ ვრცლად საკუთარ თავზე, ცოტათი ზედმეტი დეტალებით:

Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , | 2 Comments

ყველაფერს ვამჩნევ – არაფერს ვიმჩნევ

თითქმის ორი თვე გავიდა, რაც ბლოგზე აღარ შემომიხედავს და აღარაფერი დამიწერია. ძალიან ბევრი რამ შეიცვალა ამ პერიოდში, ბევრი რამ გაირკვა და თავისი სახელი დაერქვა; თუმცა მაინც იყო, არის და ალბათ სულ იქნება ისეთი რაღაცებიც, რაც არასოდეს გაირკვევა ბოლომდე და ალბათ ჯობია არც არასოდეს აიხსნას – ვინ, რა, როგორ, რატომ და ა.შ..

უბრალოდ დრო გადის, გადის და მით უფრო მიჩნდება უსამართლობის განცდა, რომ “საზოგადოება” იმაზე მეტს ითხოვს ზოგჯერ, ვიდრე ერგებათ, ვიდრე ეკუთვნით, ვიდრე იმსახურებენ, არადა რა მარტივი იქნებოდა ზოგჯერ ჩემნაირების მართვა, ჩემნაირებზე ზეგავლენის მოხდენა, რომ არა ის, რაც უკვე კარგა ხნის წინ გავიარე.. არ ვტრაბახობ მაგრამ “ზრდის საფეხურები” (რომელზეც ამასწინათ ვწერდი, ისე ჩამოვაყალიბე და შევასრულე, რომ არ ჩავთვალე საჭიროდ ამაზე აქ მეწერა, რადგან ეს იმაზე გაცილებით ინდივიდუალური აღმოჩნდა და იმდენად პირადულ კონტექსტებში, ვიდრე ზოგადად აქ ვწერ ხოლმე), შეიძლება ითქვას პირველი საფეხურიდან ერთი ნახტომით ბოლოში გავედი და ერთ რამეს მივხვდი – ზოგჯერ ადამიანები იმდენად სულმდაბლები არიან, რომ მე მესმის იმათი ვისაც ანთროპოფობია ჭირს და მგონი საკმაოდ საფუძვლიანადაც.. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , | 2 Comments

let’s get lost..

ყველაზე პირდაპირი ადამიანებიც კი არ ლაპარაკობენ იმას, რაც ნამდვილად უნდათ რომ თქვან და ყვველაზე თამამი ადამიანებიც კი არ ამბობენ იმას, რაც სინამდვილეში აქვთ სათქმელი.. “ზოგჯერ თქმა სჯობს არა-თქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების” – ეს ამ ორმა წინადადებამ გამახსენა და ერთი-ერთშია ის, რაც მთელი ამბებით და პატარ-პატარა ისტორიებით მინდოდა დამეწერა.. ხო, ყველამ კარგად ვიცით (მეტ-ნაკლებად), რომ ყველაზე მეტ შეცდომას ის უშვებს, ვინც ბევრს ლაპარაკობს და სამწუხაროდ ყველაზე ნაკლებად ის განიცდის ამას, ვინც უსმენს.. არაფერი პირადული – ეს ისე.. 🙂

..რამდენიმე კვირის წინ საკუთარი თავი გამახსენეს იმ პერიოდში, როცა პირველად აღმოვაჩინე, როცა მივხვდი და როცა ბოლომდე გავიაზრე – რომ ნამდვილად მიყვარდა; მაშინ გაცილებით ემოციური, მორცხვი და მორიდებული ვიყავი, ვიდრე ეხლა ვარ მაგრამ ამის თქმა მაინც არ გამჭირვებია.. ხოდა, დღეს მთელი დღეა ვავლებ პარალელებს ჩემსა და მას შორის და გულწრფელად მეცინება, რადგან მეც რამდენიმე დღის წინ ისეთივე რეაქცია მქონდა, როგორც მას – და მე მიკვირდა მაშინ, რატომ ეჩვენება წარმოუდგენლად, ან საერთოდ, ხომ არ გონია ვატყუებ მეთქი 🙂 Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

კიდევ ერთხელ, უკანასკნელად და სამუდამოდ!!..

დიდი ხანია ამ პოსტის დაწერა მინდა მაგრამ ვერ გადამიწყვეტია დავწერო თუ არა, დავწერო თუ არა.. ზოგჯერ მავიწყდება კიდეც ბლოგერი რომ ვარ, საერთოდ, საკუთარ თავს, როგორც ბლოგერად ვერასოდეს აღვიქვამდი, ამ ბოლო დროს ხომ მითუმეტეს.. ბლოგერი რა, უბრალოდ ზოგადი თემებიდან, დროთა განმავლობაში საკუთარ პირადზე წერა დავიწყე, ბევრი რამე მაქვს დაწერილი, უამრავი პირადი ისტორია მაქვს მოყოლილი, ზოგჯერ უპრინციპოდ გულახდილი და პრინციპულად პირდაპირი ვიყავი პოსტებში, რამდენიმე საიდუმლოც კი მექნება ალბათ სადმე გაპარული, დაკვირვებული თვალი შეამჩნევდა თავის დროზე მაგრამ არასოდეს, არასოდეს მიფიქრია ამდენი დამეწერა თუ არა პოსტი.. ჯერ ერთი, ალბათ იმიტომ რომ ყოველთვის მაშინ ვწერდი, როცა ნამდვილად “მეწერინებოდა” და მეორეც, ალბათ მარტივი იყო ადრე წერა საკუთარ ცხოვრებაზე, როცა არაფერი ხდებოდა მნიშვნელოვანი..

კაცმა რომ თქვას არც ახლა ხდება რაიმე გრანდიოზული მაგრამ “გაზრდის საფეხურებიდან” დაწყებული და მას მერე აწრიალებული საკუთარი tumblr_m3lx02M1C91qe4vldo1_500თავი იმდენჯერ დავიჭირე სულ სხვა პიროვნებად გადაქცეული, რომ გამკვირვებია და გამიფიქრია: -ჰმ, ამას ხომ ადრე არ ვიტყოდი, არ გავაკეთებდი, არც კი მომაფიქრდებოდა.. და “ზრდის” ამ პროცესებით კმაყოფილი, ზოგჯერ იმედგაცრუებულიც, ინსტიქტურად ისევ ნოსტალგიებში ვვარდები ხოლმე.. შემდეგ კი, რაღა თქმა უნდა, ეჯახება ძველი და ახალი, ნაცნობი და უცნობი, სასიამოვნო და არასასიამოვნო, მოულოდნელი და მოსალოდნელი, საყვარელი და არც ისე კარგი ადამიანები ერთმანეთს – თავისი უცნაური, გაუცნობიერებელი საზომი შკალის ერთეულით და ვრწმუნდები, რომ ყველაფერი ამ ქვეყნად მართლაც ფარდობითია.. დრო კი, ჰოი საოცრებავ, მართლაც წარმავალი, მოკლედ სიტყვების (და ჩემი ალბათ ბევრისთვის გაუგებარი წინადადებების) ზედმეტი რახარუხით რომ არ გავაგრძელო, მე გადავწყვიტე დამეწერა!!..

კიდევ ერთხელ, უკანსკნელად და სამუდამოდ!!.. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , | 3 Comments

ზრდის I საფეხური – იდეა

ბავშვობაში არასოდეს მიოცნებია არც მწერლობაზე, არც კოსმონავტობაზე და არც იმაზე, თუ როდის გავიზრდებოდი დიდი. არასოდეს მქონია ამბიცია, რომ რაიმე საკითხში რევოლუციონერი ვიქნებოდი, ანდაც გამომგონებელი. არც იმის სურვილი მტანჯავდა, რომ ვინმესთვის რაიმე დამემტკიცებინა, არასოდეს მინატრია ძალაუფლება (თავიდანვე ვიცოდი ადამიანს რა ადესპოტებდა) მაგრამ ამ ყველაფრისდა მიუხედავად, ჩემთვის მაინც ვჯღაპნიდი ხოლმე პატარ-პატარა ჩანახატებს, ღრუბლებშიც ხშირად დავფრინავდი და ზოგჯერ იმაზე მეტს ვფიქრობდი, ვიდრე ეს ნორმალური იყო მაშინდელ ჩემს ასაკთან შედარებით.. მინდოდა თუ არა, მიწევდა ბოლო ხმით და ყველა შესაძლო ხერხებით, სხვისი თუ ჩემი უფლებების დაცვა, როცა უსამართლობას ვხედავდი და აი, ამ დიდებულმა ძალაუფლების სურვილმაც დროსთან ერთად იჩინა თავი.. მაგრამ შეცვლილი დამოკიდებულებით: ძალაუფლება არ არის ცუდი, მთავარია როგორ გამოიყენებ მას.. რაც უფრო ჩქარა გადის დრო, მით უფრო სწრაფად იცვლება წარმოდგენები, რეალურობის აღქმა და ა.შ Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

მგზავრის წერილების მაგვარი

დილიდან აკვიატებულ სიმღერასთან ერთად ერთი, ძალინ, ძალიან ძველი ნაცნობის სიტყვები გამახსენდა – “ბავშვობიდან სულ მინდოდა, რომ ბედნიერი ვყოფილიყავი”-ო, მაშინ ამისთვის არ მიმიქცევია დიდად ყურადღება და ეხლაც ვერ ვხვდები ბოლომდე, აღარ მახსოვს ზუსტად რას გულისხმობდა მაგრამ რატომღაც დამამახსოვრდა და აკვიატებულ მუსიკასთან ერთად ტრიალებდა და ტრიალებდა, მეც სიცხიანი ვიწექი მთელი დღე და ვფიქრობდი, რაზე აღარ 🙂 ხან მასზე, ხან ბავშვობაზე, ხან ზოგადად ბედნიერებაზე და საბოლოოდ იმ გადაწყვეტილებამდე მივედი, რომ რაღაც უნდა შევცვალო და ახალი წლიდან ახალი ცხოვრება დავიწყო..

… და საერთოდ, მიყვარდა მასთან საუბარი, მხოლოდ იმიტომ არა, რომ ზე განათლებული, ინტელექტუალი და კარგი მოსაუბრე იყო, მხოლოდ იმიტომ კი არა, რომ კარგ რჩევებს მაძლევდა და ხშირად მხოლოდ მისი აზრი გამითვალისწინებია, არც მხოლოდ იმიტომ, რომ ყოველთვის ყველაფერი იცოდა და ყველაზე საჭირო მომენტში გვერდში მედგა ხოლმე, მე მიყვარდა მასთან საუბარი, იმიტომ, რომ ყველაზე კარგად ესმოდა ჩემი, ისევე, როგორც მე მესმოდა მისი, როცა მეუბნებოდა, “ნდობა არ არის გრძნობა, ეს დამოკიდებულებაა მაგრამ განსაზღვრავს ყველა სხვა გრძნობას”-ო 🙂 მე კი, როგორც წესი, ამ დროს აღტაცებით ვუყურებდი და ვცდილობდი თითოეულ Kakhi's World - nigabi - ნიღაბიწინადადებაში დამეჭირა ის იდეა, რატომაც მეუბნებოდა. უმეტესობაში ვეთანხმებოდი, გარდა ერთისა, ადამიანი არასოდეს იცვლება!! ახლა ეს ადამიანი აღარც საქართველოშია და აღარც იმდენი დრო გვაქვს, რომ მსგავს თემებზე ვისაუბროთ..

..ადამიანს არასოდეს შეუძლია შეცვლა, ის ყოველთვის ისეთი რჩება და იქნება როგორიც იყო და არის. შეიძლება ტრანსფორმირდეს გარკვეული დროით, გარკვეულ წრეში, საჭიროებისამებრ მაგრამ ის მაინც ის დარჩება რაც იყო, როგორიც გაჩნდა, და ადრე თუ გვიან აუცილებლად დაუბრუნდება თავის შინაგან ზნე-ჩვევებს. მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ადამიანი არასოდეს, არასოდეს შეიცვლება!! 🙂 Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , | %(count)s კომენტარი

მე აღარ “დავტოვებ დედამიწას” !!

…და მარტივად რომ ვთქვათ – ბოლოს, როგორც იქნა, დავბრუნდი დედამიწაზე!!

boy-city-dark-fly-Kakhi's World…მაგრამ კი არ დავბრუნდი, დავენარცხე. მთელი ინერციით დავენაცხე, ყველა თავისი ირონიული, მტკივნეული და გათიშვამდე მწარე შეგრძნებებით მაგრამ ეს ყველაფერი რომ იქით იყოს, აქედან მე მხოლოდ ერთი დასკვნა გამოვიტანე – ცხოვრებაში ყველაფერი იმიტომ ხდება, რომ უბრალოდ უნდა მოხდეს!! საჭიროა, აუცილებელიც კი.. საჭიროა ზოგჯერ ადამიანმა მარცხიც განიცადო, აუცილებელია ზოგჯერ წააგო, რომ ჯეკპოტის ფასი გაიგო.. ძალიან ბანალურად რომ არ გამომივიდეს მოკლედ გეტყვი, არასოდეს არ უნდა იწუწუნო ცხოვრებაზე, უბრალოდ ზოგჯერ (რომ არ დაიხრჩვე) კარგია მიყვე დინებას, შემდეგ ალბათ სადმე “ხავსიც” გაიჭაჭანებს და რაღაც შეიცვლება.. “ხავსი” კი (სამწუხაროდ) მაინცდამაინც არ არის აპრიორი იმისა, რომ აუცილებლად უკეთეოსბისკენ შეიცვლება რაიმე.. ეს დაახლოებით (ზუსტად რომ მიგახვედროთ) ასეთი სიტუაციისმაგვარია – ჩაძირული გემიდან მხოლოდ ერთი ტიპი რომ გადარჩება და ნაპირზე კაი ხნის ცურვის შემდეგ გამოვა, დაინახავს ადამიანებს და გაუხარდება, სინამდვილეში კი ეს ადამიანები კანიბალები არიან 🙂

ჩემი ადრინდელი ოპტიმისტური პოზიციისგან გასნხვავებით, დღეს რეალისტურად ვუყურებ ყველაფერს და რა თქმა უნდა გაცილებით სხვანაირად აღვიქვამ მოვლენებს.. უფრო საინტერესო, მძაფრი, ცოცხალი, მკვეთრი, ენერგიული, მაშტაბური და რეალური გახდა ყველაფერი.. და მომწონს.. მომწონს ეს დედამიწაზე (დაშვება, დანარცხება) დაბრუნებაც 🙂 Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Comments

მოკლედ.. მე შენ მიყვარხარ!!

მერამდენე აბზაცი წავშალე და მერეღა დავუსვი ჩემ თავს კითხვა

“კახი, ვისთვის ან რისთვის წერ-მეთქი” და პასუხი ვერ გამცა იმან, ვინც აგერ უკვე მეექვსე წელია ბლოგის პატრონად ითვლება (სადაც ასე ძალიან მოუიშვიათა წერას) და ვინც ერთ დროს წერაზე შეყვარებული ადამიანი იყო, შეყვარებული პირდაპირი გაგებით 🙂

როგორც ადრე მჩვეოდა, დავუსვამდი ხოლმე საკუთარ თავს კითხვას და სავარაუდო ვარიანტებიდან ვირჩევდი უკეთესს, მერე ვაანალიზებდი, რატომ იყო ეს პასუხი ყველაზე მართალი და სწორი სხვა დანარჩენებისგან განსხვავებით და ასე “ფილოსოფიურად” ვირთობდი თავს, როცა მუსიკებს ვუსმენდი ან ვხატავდი.. ხო, ცოტა უცნაური თავსატეხია, მე ჩემებური ბავშვური თამაშები მქონდა და ალბათ ეხლაც დროდადრო მახსენებს ხოლმე თავს.. თამაშებზე გამახსენდა და სიამოვნებით ვითამაშებდი თამაშს “მე არასოდეს”, თუმცა არასოდეს მითამაშია და ძალიან მაინტერესებს, არ ვარ აზარტული, ნებისმიერ მომენტში შემიძლია შევწყვიტო თამაში, მაგრამ ოოო ეეს “მე არასოდეს” 🙂 ალბათ ამასაც თავისებური ინტრიგა და ადრენალინი აქვს, არ ვიცი.. ხო.. გადავუხვიე ცოტა სიტყვას და დავუბრუნდები – უბრალოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ ამ ბოლო დროს დამჩემდა ფიქრებში საკუთარ თავთან დიალოგი 🙂 სასაცილოა მაგრამ საკუთარ თავს ვეკამათები, ვედებატები, ვეჩხუბები და ბოლოს მაინც ვრიგდებით 🙂 აი თუნდაც დღეს, იმაზე ვიმტვრიეთ ტვინი, რომ ცხოვრება ხანმოკლე კი არა უსასრულოა, ორი სხვადასხვა მაგალითი, ორი სხვადასხვა მყარი არგუმენტი, ორივე დასაბუთებული და დამტკიცებული..boy-grunge-hipster-indie-Kakhi's World

ეხლა გადავხედე ნაწერს და საკუთარ თავს მრავლობითში მოვიხსენიებ უკვე 😀 არა, მე მეცინება, არ ვნერვიულობ, ეს ხომ ბუნებრივია, არა?? 🙂 ხო.. და რა ხდება ბოლოს?? ბოლოს იმით ვამთავრებთ, რომ ადამიანი როგორც დაიმსახურებს ისევეა ცხოვრებაც, ხან უსასრულო, ხანაც ხანმოკლე.. თუმცა გასაკვირი იქნებოდა, რომ ამ უსამართლო ცხოვრებაში ერთი უსამართლობა აქაც არ ერიოს.. აღარ დავრწვრილმანდები.. ისედაც ეს ყველამ კარგად ვიცით და ვწუხვართ.. ვწუხვართ თუმცა რა, როგორც მრავალგზის ნიჭიერ ადამიანს უთქვამს, მაინც ყველანი დავიხოცებით.. რაც არ უნდა ცუდი რეალობა იყოს, ეს ასეა..

ღამის 3 საათია, ჩაბნელებულ ოთახში ვზივარ, მონიტორით განათებულ მაგიდის კუთხეში დაგდებულ კოლოფში არსებულ უკანასკნელი სიგარეტის ღერისკენ გამირბის თვალი  და ვხვდები, რომ დაახლოებით 20 წუთში მომიწევს მაღაზიაში ჩასვლა და ვცდილობ ეს სიამოვნება მაქსიმალურად გავიხანგრძლივო. მაგრამ ეს ის სიამოვნება არ არის, რომელიც მე ცხოვრებისგან მინდა მივიღო 🙂

მოკლედ.. საკუთარ თავს შევეშვები, ცოტა ხნით.. დანამდვილებით ვიცი, რომ ეს პერიოდულია და იმედია ფსიქო რაღაც-რაღაცებისკენ არ გადაიზრდება..

შევეშვები და ჩემს წინა რამოდენიმე პოსტში ნახსენებ კარგად გადავიწყებულ ახალ ჰობზე გეტყვით, მიუხედავად იმისა, რომ პოსტში ყველაფერი აკურატულად ზუსტად დამიწერია და აღარაფერი მაქვს სათქმელი, მაინც გამომრჩა ერთი რამ.. ყველას ალბათ გვაქვს ის თუნდაც ერთი მუსიკა, რომელიც რაღაც კონკრეტულს გვახსენებს. შეიძლება გვიყვარს ან არ გვიყვარს ეს სიმღერა/მელოდია მაგრამ გვახსენებს და რა ვქნათ?? არ მოვუსმინოთ!! 🙂 არა, ასე მარტივადაც არ არის, თან თუ ეს მელოდია შენ აგეკვიატა ტვინის ნახევარსფეროს რომელიღაც მუსიკალურ ნერვულ დაბალოებებში და იქამდე გაღიღინა სანამ არ ააწყობდი, როგორც მელოდიას, ვისთვის ცუდად, ვისთვის როგორ.. 🙂 საბოლოოდ კი გინდა თუ არ გინდა უსმენ და არ გავიწყდება ის კონკრეტული მომენტები, რომელიც შესაძლოა იმ დროისათვის უმნიშვნელო იყო მაგრამ მაინც დალექილა ტვინში.. ძალიან გადავეკიდე ამ ტვინს 🙂 Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

წინასაახალწლო პოსტი

რაც არ უნდა უცნაური იყოს, ზედმეტი მხატვრული ხერხების და გადატანითი (ქვე) ტექსტების გარეშე შემიძლია ვთქვა, რომ ჩემთან წინასაახალწლო განწყობა უკვე მოვიდა 🙂 აი ისეთი განწობა, ძველ პოსტებში რომ ვწერდი ხოლმე, მხოლოდ ერთადერთი განსხვავებით – ოდნავ თავშეკავებული გავხდი. როდის, როგორ და რატომ მოხდა არ ვიცი და პრინციპში არც მაინტერესებს. ვგრძნობ რომ მიხარია, ვგრძნობ რომ მასაც უხარია და ყველაფერი დანარჩენი ზედმეტია.

სულ რამდენიმე წუთის წინ საახალწლო ფლეი ლისთი გავხსენი დაKakhi's World-animal-mouse-snow-winter ალბათ ამის ბრალიც არის, უკვე ფოიერვერკს ველოდები 🙂 მაგრამ ჯერ მანამდე თოვლი უნდა მოვიდეს. ბლოგზე უკვე თოვს მაგრამ ეს არ არის საკმარისი, არც მხოლოდ ნაძვის ხე და მორთულ/მოკაშკაშე ქუჩები!! თოვლი – ეს ცალკე აღსანიშნავი და სასურველი თემაა ახალ წელს. აბა ის რა ახალი წელია, ცხელ შოკოლადს/ყავას/ჩაის რომ სვამ, ფანჯრიდან გაიხედები და გარეთ თოვლი არ დაგხვდება.. მოკლედ, არ მაინტერესებს!! წელს ახალი წელი არ დადგება თუ თოვლი არ მოვიდა, პრეტენზიები არ მიიღება!! 🙂 Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: