Posts Tagged With: იდიოტი

შეყვარებული იდიოტი

ზის და ფიქრობს, ფიქრისგან სისხლი ტვინში უგუბდება და ადექვატურობას კარგავს, აზროვნების უნარს კარგავს. პარალიზებული ზის და მთელი ეს დრო ფიქრობს მაგრამ ერთი ფიქრის დასრულებას ვერ ასწრებს რომ მეორე ფიქრი ჩაუქროლებს, მერე მესამეც აყვება და საბოლოოდ არეული, დაბნეული და გაოგნებული, იმედგაცრუებული და დამარცხებული მუშტს ისეთი სიმწრით კრავს, თითქოს მართლა შეეძლოს არარეალური მაგრამ მყარი კედლის განგრევა, ჩამოშლა, გაქრობა და დავიწყება. ეს უკანასკნელი აქამდეც იცოდა რომ შეუძლებელი იყო მაგრამ თურმე შეუძლებელია არაფერია, ეს სხვა გამოცდილებამ დაუდასტურა, მხოლოდ დროა საჭირო, დრო და შორი მანძილი, თუმცა ამ შემთხვევაში გაბრაზება და ტკივილი იმაზე ძლიერია, რომ არაამქვეყნიური ხმით, ყველაზე უკანასკნელი სიტყვების ბოლო ხმაზე ღრიალიც კი არ ერიდება.

იმ წუთებში ყველაფერზე ერთად ფიქრობს, გარდა იმისა, თუ რას იფიქრებენ სხვები, ზის სამარისებულ სიჩუმეში და სიმწრის ღიმილი აქვს ტუჩებზე შემხმარი. როცა ეგონა, რომ ყველაფერი კარგად იყო, ცოტაც, სულ ცოტა დროც და ყველაფერი იდეალურად აეწყობოდა (და თუმცა გულის სიღრმეში მაინც არ ჯეროდა ბოლომდე ამის) ზუსტად მაშინ თვალწინ თმამად აუფრიალეს სადომაზოხისტური რეალობა, სადაც თვითონ გაყო თავი, იცოდა ეს მაზოხიზმი რასაც ნიშნავდა მაგრამ მაინც გარისკა. Continue reading

Advertisements
Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

მე იქ დავბრუნდი, სადაც ოდესღაც ვიყავი

დილის შვიდი საათია დაწყებული, გარეთ ძალიან წვიმს და მეც, როგორც ყოველთვის გამთენიისას გაჭედვები დამეწყო, უფრო სწორედ განმიახლდა, რამდენი ხანია თითებს სიმწრით ვატკაცუნებ, ნერვიულად გადავათამაშებ კლავიატურაზე, ავაჩხაკუნებ და მერე ისევ წავშლი ხოლმე, ასე გრძელდება უკვე თვეებია და ვერ ვბედავ საბოლოოდ წერას იმაზე, რაც ყველაზე ძალიან მინდა. შიში – აი ეს არის მიზეზი და არა დეპრესია (როგორ არ მიყვარს ეს სიტყვა) შიში იმის, რომ სათქმელს გასაგებად ვერ დავწერ და უარესად გავართულებ ყველაფერს, სიმართლე რომ ვთქვათ არც არაფერს გავართულებ იმიტომ რომ აღარც არაფერია, რომ გართულდეს. ნუ მოკლე, ძალიან რომ არ დაგაბნიოთ პირდაპირ დავწერ და სულ არ მაინტერესებს ვინ, როდის, რა სიტუაციაში და როგორი ფორმით და კონტექსტში ამომიქექავს ამ პოსტს!! პირდაპირ დავწერ და სულაც არ მიტყდება იმის აღიარება, რომ ერთ დროს ძალიან განებივრებული, ეხლა უკვე დილით, გამთენიისას, საკუთარს თავს ვესაუბრები. და იცით რა არის საინტერესო?! Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

თავხედობის უცხო მაგალითი ანუ lazy boy

ორ კვირაზე მეტია არაფერი დამიწერია და თითქოს გადავეჩვიე, ოდნავ მიჭირს კიდეც მაგრამ ისეთი ამინდები წავიდა, ისე დათბა რომ წერის ხასიათზეც მოვედი.

მხოლოდ განწყობა ვერაფერს ცვლის. კმაყოფილი იდიოტის იერით ცხოვრება რა ლამაზი ჩანს არაა?? რომ გადადგები აივანზე გაბღენძილი, ახალ გაღვიძებული და ცალი თვალით რომ მზეს შეჰყურებ, თან რომ სიგარეტს ღრმად ეწევი და ცალი ხელით მობილურს აწვალებ – იფიქრებ ამ დროს რა მშვენიერია ცხოვრება-ო მაგრამ ადრე თუ გვიან მოგიწევს “სახლში შესვლა”

ჩემი ღრუბლებიდან დაცემა კი ზუსტად ჩემს ოთახში შემოსვლისას ხდება. როცა არეულობაში, სიჩუმეში, მზესთან შედარებით სიბნელეში ფიქრობ რითი დაიწყო, რა გააკეთო. ფიქრისას კი ვხვდები რომ – გასაკეთებელი (არა, პოლიტიკა არ მესმის) არაფერია 🙂 გარდა უამრავი ფინჯანი ყავის სმა, კომპიუტერის ჩხაკუნი და საფერფლეების ნამწვავებით ტენვა. რა ამაზრზენი წარმოსადგენია ხო როცა 18 წლის ახალგზარდა ბიჭს ეზარება ყვე ლა ფე რი. Continue reading

Categories: My Life | ტეგები: , , , , , , , , , , | 3 Comments

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: